png ที่ปรับขนาดแล้วมาให้ผมก็พอ ถ้าทำไกด์ไลน์เสร็จแล้ว ผมจะส่งให้ทางอีเมลพร้อมกับตารางสเปกและไซซ์ รบกวนทำตามนั้นด้วยนะครับ ส่วนชื่อ…”
แจยองนั่งเหม่อ เอาคางเกยโต๊ะ ระหว่างที่มองริมฝีปากที่ขยับไม่หยุด เสียงที่เปล่งออกมาก็ค่อยๆ ไกลออกไป เขาแยกไม่ออกแล้วว่าเป็นเสียงนกหรือเสียงร้องของสัตว์ แต่ในระหว่างนั้นซังอูก็หยุดพูด สติของแจยองถึงได้กลับมา
“ไหวไหมครับ”
“…ไม่”
“รุ่นพี่ตั้งใจทำงานหนัก สภาพร่างกายเลยดูไม่ค่อยดีเท่าไร เหนื่อยหน่อยนะครับ อย่าลืมอ่านทำความเข้าใจสิ่งที่ผมส่งให้วันนี้ด้วยนะครับ”
“อือ”
เหนื่อยหน่อยนะ…งั้นเหรอ เขาเพิ่งเคยได้ยินซังอูพูดคำที่เป็นทางการแบบนั้นครั้งแรก แจยองคิดมาตลอดว่าซังอูไม่ชอบเข้าสังคม แต่เท่าที่สัมผัสดูคล้ายว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น บางทีอีกฝ่ายอาจจะแค่ไม่พูดคำพูดไร้สาระ
“แล้วก็…มาตรงนี้หน่อยครับ”
คำพูดเหนือความคาดหมายเรียกให้แจยองเงยหน้าขึ้น
“ทำไม”
“ขอแจ้งล่วงหน้านะครับ รุ่นพี่ทำได้ดี ผมก็เลยจะลูบหัวชมเชยครับ”
ทันใดนั้นซังอูก็ลุกขึ้นยืนลังเลอยู่ชั่วครู่แล้วยื่นแขนมา แจยองเหม่อมองนิ้วมือของอีกฝ่ายที่ใกล้เข้ามา มือนั้นเข้ามาใกล้ผมหน้าม้าของแจยองแล้วเลยไปลูบกระหม่อมด้