เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องประชุมก็พบว่าชูซังอูกำลังรออยู่แล้ว เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซซ์สีน้ำเงินกับกางเกงยีนส์สีเข้ม แจยองจงใจนั่งห่างจากอีกฝ่ายให้มากที่สุดและจ้องไปที่ปีกหมวกเพื่อเลี่ยงการสบตา
“วันนี้ไม่สายเท่าไรนี่ครับ”
“…”
“แค่สิบสองนาที”
ริมฝีปากของซังอูปรากฏรอยยิ้มหยันที่มุมปากข้างหนึ่งขณะที่แจยองเพียงแค่ยิ้มเจื่อน ไม่ตอบอะไร
แม้แจยองจะตะครุบข้อเสนอที่ไม่น่าเชื่ออย่างรวดเร็วแต่เขาก็กลุ้มใจมาก เขาจะเจอชูซังอูในสภาพนี้ได้ไหม ความสัมพันธ์นี้จะดำเนินไปทางไหน อย่างน้อยหยุดเสียตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่าไหม นั่นคือสาเหตุที่เขามาสายทั้งที่มาถึงมหาวิทยาลัยก่อนถึงเวลาประชุมหนึ่งชั่วโมง
“ผมเตรียมไว้ให้รุ่นพี่ครับ ทานเยอะๆ นะครับ”
ใช่แล้ว ซังอูซื้อขนมและน้ำเตรียมไว้ให้บนโต๊ะ ไม่สมกับเป็นอีกฝ่ายเอาเสียเลย ทว่าของกินแต่ละอย่างก็ดูไม่ธรรมดาอย่างบอกไม่ถูก น้ำข้าว ขนมมันเทศ มันฝรั่งทอดคลุกเนยน้ำผึ้ง ขนมยักกวา[1]จิ๋ว…
‘นี่มันงานแซยิดเหรอวะ’
แจยองหยิบขนมมันเทศใส่ปากหนึ่งชิ้นตามมารยาท
“ขอบใจนะ”
เขาเคี้ยวขนมแข็งๆ พลางแอบมองเงียบๆ ซังอูทำสีหน้าเย็นชาเหมือนคนที่เพิ่งพบกันครั้งแรก แจยองรู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้
