่อ ยุ่งๆ นิดหน่อยน่ะ”
[รุ่นพี่ครับ]
“ว่า”
[ผมได้ยินเสียงลูกพูลครับ]
น้ำเสียงราบเรียบนั้นไม่มีแววของการตำหนิ แต่แจยองกลับพูดไม่ออก
“เอาไปให้พรุ่งนี้ก็ได้นี่หว่า”
[ต่อไปช่วยรักษาเวลาด้วยนะครับ]
เขาได้ยินเสียงเด็กร้องไห้แหวกผ่านความเงียบของซังอู ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไปยืมโทรศัพท์ของบ้านข้างๆ ไอ้เด็กหัวดื้อนี่
“แค่นี้นะ”
[ครับ]
แจยองเก็บมือถือลงในกระเป๋าแล้วถอนหายใจออกมา สถานการณ์ตอนนี้คือเขาไม่อยากทำงานแต่ก็ถอนตัวไม่ได้ เขาถึงกับหมดความสนใจที่จะเล่นเกมต่อ
“อันนี้เดี๋ยวกูจ่ายเอง ไปก่อนนะ”
“โหย ‘ไรวะ ไม่‘หนุกเลย”
แจยองปล่อยเพื่อนบ่นอย่างเบื่อหน่ายอยู่ตรงนั้นแล้วตรงกลับบ้าน
