พูลกลิ้งเป็นวงโคจรซับซ้อนแล้วลงหลุมไปอย่างหวุดหวิด ดูเหมือนจะโชคดีอย่างที่เพื่อนว่า
“วันนี้มึงไม่เบานี่หว่า”
ขณะกำลังอ้าปากจะตอบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น แจยองนิ่วหน้าพลางหยิบอุปกรณ์สื่อสารที่ทำตัวเอะอะมะเทิ่งขึ้นมา เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอเป็นเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกอีกแล้ว เห็นได้ชัดว่าคิดจะกดดันให้บันทึกไว้ แจยองเลือกตัดสายทิ้ง
พวกเขามีสมาธิอยู่กับการเล่นพูลโดยไม่พูดอะไรกันชั่วขณะหนึ่ง แม้เพื่อนจะไล่ตามมาติดๆ แต่ดูเหมือนว่าการเดิมพันในเกมนี้อย่างไรแจยองก็เป็นฝ่ายชนะอย่างสบายๆ ไม่นานก็มีโทรศัพท์เข้ามาอีกครั้ง แจยองคิดว่าเป็นชูซังอู แต่เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอคราวนี้กลับเป็นเบอร์ของโทรศัพท์แบบมีสาย ที่ห้องของซังอูไม่มีทางมีโทรศัพท์แบบนั้น และบางครั้งคุณตาของเขาที่ไม่ใช้โทรศัพท์มือถือก็ชอบโทรมาจากโรงแรมหรืออะไรทำนองนั้น แจยองจึงกดรับ
“สวัสดีครับ”
[ผมชูซังอูครับ]
“…”
[ผมโทรมาเพราะเห็นว่าเที่ยงคืนแล้วแต่ยังไม่มีเมลเข้ามาน่ะครับ มีเหตุผลอะไรที่ทำให้ส่งงานตามกำหนดไม่ได้หรือเปล่าครับ]
น้ำเสียงแห้งห้วนดังกระทบหู ที่จริงแค่ตอกกลับไปว่าไม่อยากทำก็จบแล้ว แต่แจยองกลับทำตัวไม่เด็ดขาดเพียงเพราะอีกฝ่ายคือชูซังอู
“เอ
