สองสามวัน”
“เรื่องของผมครับ”
ซังอูพูดทิ้งท้ายไว้เท่านั้นแล้วออกไปเลย ในห้องประชุมที่ชูซังอูพูดตามอำเภอใจอยู่ฝ่ายเดียวแล้วจากไป แจยองนั่งอยู่ที่นั่นท่ามกลางขนมด้วยสีหน้าเหมือนถูกต่อยหนึ่งหมัด
‘นี่มัน…อะไรกันวะเนี่ย’
เขาไม่ได้สนใจเรื่องทำเกมมือถือ มันไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนถึงขั้นต้องฝืนเปลี่ยนเวลาในตารางงานที่แน่นขนัด ที่เขายอมรับข้อเสนอไร้สาระแท้จริงแล้วเป็นเพราะเขาเคลิ้มไปกับคำว่า ‘พี่’ ทว่า คนที่ปรากฏตัวในการประชุมกลับไม่ใช่รุ่นน้องผู้น่ารัก แต่ดันเป็นไอ้ปีศาจบ้างาน
‘โคตรไม่มีอารมณ์จะทำเลยแฮะ’
เพราะมัวแต่จัดการกับของกินที่ซังอูเตรียมไว้ แจยองจึงไปนัดมื้อค่ำสาย
