มาเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่ง
ถึงจะทำตัวหยาบกระด้าง แต่ซังอูก็ตอบทุกอย่างที่ถาม โยนงานให้ทำก็ตั้งใจทำ ในคาบภาษาจีนก็สะกดไม่ผิด ใช้ไวยากรณ์ไม่ผิดเลย แต่การออกเสียงกลับเละเทะไปหมด สิ่งเหล่านั้นค่อยๆ ดูน่ารักขึ้นทีละนิด นอกจากนี้หน้าตาของซังอูกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของแจยองเสมอ ใต้ผิวขาวที่ซ่อนอยู่ในเสื้อผ้าสีมืดคือลักษณะนิสัยที่ถูกครอบงำด้วยกฎเกณฑ์ ภาพของอีกฝ่ายในตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกวางดิสนีย์ที่ก้าวเข้าสู่ด้านมืดกำลังพิมพ์ดีด
‘เหมือนสัตว์กินพืชสายดาร์กที่ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวโดยไม่รับรู้ถึงความผิดปกติอะไรเลยในโลกที่ล่มสลายจากสงครามนิวเคลียร์ และมีฉากหลังแบบไซเบอร์พังก์[3]’
แจยองดึงดูดสายตาได้เสมอจึงเป็นธรรมดาที่เขาจะดึงดูดสิ่งที่ถูกปกปิด สิ่งที่ถูกสับเปลี่ยน และสิ่งที่แตกต่างระหว่างภายนอกกับภายใน
ถ้าหยุดอยู่แค่นั้นก็คงดี แจยองเริ่มรู้สึกถึงวิกฤต การที่รุ่นพี่เอ็นดูรุ่นน้องเป็นสิ่งที่ดี แต่มันสามารถยอมรับได้ถึงขั้นไหนกัน ยกตัวอย่างเช่น เรื่องที่ซังอูมาขีดจมูกเขาก็น่ารักและตลกดีจึงไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าเป็นความรู้สึกอยากกัดต้นคอด้านหลังที่ขาวซีดนั้นล่ะ?
เขาคิดมานานแล้วว่าอยากถอดหมวกที่เหมือนถูกสตัฟ
