ฟ์ไว้บนศีรษะใบนั้นออก แต่เอาเข้าจริง พอได้เห็นใบหน้าที่ไม่มีอะไรบดบัง แทนที่ความอยากรู้อยากเห็นจะได้รับการเติมเต็ม เขากลับกระหายใคร่รู้ยิ่งขึ้น ถ้าถอดเสื้อแจ็กเก็ตนั่นออก ถอดเสื้อยืดนั่นออก ถอดรองเท้าและถุงเท้านั่นออก ไหล่นั้นจะผอมบางแค่ไหน นิ้วเท้ามีรูปร่างเป็นอย่างไร ตามตัวมีขนเยอะหรือไม่ ยอดอกสีอะไร
‘นายพูดถูกแล้ว ซังอู ฉันมันขยะ’
เมื่อไหร่ก็ตามที่ออกไปไหนแล้วความคิดทำนองนี้ผุดขึ้นมา แจยองจะรู้สึกโล่งใจทุกครั้งที่ซังอูไม่มีพลังวิเศษ ถ้าอีกฝ่ายสามารถล่วงรู้ความคิดของแจยองได้ เขาจะโทรหาเบอร์ 112 ที่เขาชื่นชอบหนักหนาสักกี่ครั้งกันนะ
ยิ่งอาการภายในแย่ลงเท่าไร แจยองก็ยิ่งตั้งใจตกแต่งภายนอกให้ดูดีมากขึ้นเท่านั้น เขาแสดงเป็นรุ่นพี่ที่ดีบ่อยแล้ว เรื่องแค่นี้ง่ายจะตาย แค่ใช้คำพูดที่นุ่มนวล ลดโทนเสียงลงพูดอย่างอ่อนโยนและยิ้มบ่อยๆ เท่านี้ก็พอแล้ว จากนั้นผู้คนก็จะคิดว่าแจยองเป็นคนอบอุ่น แม้แต่ซังอูก็ไม่มีข้อยกเว้น ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะลังเลแล้วว่าระหว่างเสื้อขนเป็ดสีแดงกับเสื้อโค้ทสีเขียวอะไรดีกว่ากัน ในระหว่างนั้นแจยองก็ไปหาเรื่องนักศึกษาหญิงที่ไปไหนมาไหนกับซังอู ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นก็ได้
