เลือดสูบฉีดอย่างรวดเร็ว หัวใจร้องตะโกนอย่างกระตือรือร้นว่ามันอยู่ตรงนี้ ตึกตึกตึกตึก ภายในรู้สึกปั่นป่วนเหมือนมีอาการมึนเมา ขนบนผิวหนังตั้งชัน ร่างกายส่งสัญญาณเตือนสถานการณ์ฉุกเฉิน ซังอูรู้สึกงงงันและสิ้นหวังในเวลาเดียวกันกับความรู้สึกที่ไม่เหมาะสมกับสถานการณ์นี้
‘ตะ ตราบทะเลบูรพา…แห้งเหือดไป แล้วก็เหือดแห้ง แห้งผาก… ทับแห้ง…’[1]
แจยองกดศีรษะของซังอูอย่างแรงพลางเข้ามาใกล้ ริมฝีปากที่ซังอูจ้องอยู่ขยายขึ้นอย่างรวดเร็ว มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะหายไปจากสายตา จากนั้นหูที่ถูกเจาะเป็นรูและผมด้านหลังที่เหยียดตรงเล็กน้อยก็เฉียดผ่านไป พร้อมกันนั้นกลิ่นบุหรี่ก็ลอยมากระตุ้นประสาทการรับกลิ่น
“ไปดูหนังกันเถอะ”
หลังจากที่ลมหายใจร้อนๆ กระทบกับใบหู เสียงกระซิบนั้นก็ถูกถ่ายทอดไปที่สมอง ความยาวคลื่นซึ่งถอดรหัสสัญญาณที่แลกเปลี่ยนกันระหว่างมนุษย์ได้อย่างถูกต้องกลับกลายเป็นแรงกระตุ้นของร่างกาย ความร้อนพุ่งขึ้นจากลำคอมาที่ใบหน้า อวัยวะที่ไม่สามารถทำงานได้อย่างอิสระถูกระบบประสาทอัตโนมัติควบคุมให้ทำงานเหนือเหตุผล โดยปราศจากการพยายามทำให้มันสงบ
ซังอูผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปที่ประตู ดูเหมือนเขาจะทำเก้าอี้ล้ม แต่เขาไม่ได
