[ชูซังอู – ผิดปกติ
เหมือนโถส้วมในห้องน้ำห้องที่ 2 ชั้น 4 คณะมนุษยศาสตร์]
ซังอูนอนทั้งวันโดยไม่ได้กินหรือดื่ม และใช้เวลาทั้งวันนั้นอย่างว่างเปล่า เขาสะเทือนใจมากกับความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถควบคุมร่างกายได้ดั่งใจ ถึงขั้นคิดเรื่องดรอปเรียนอย่างจริงจัง การเรียนก็สำคัญ แต่ถ้าเขาปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกคงเกิดปัญหาที่ร้ายแรงกว่าการเลื่อนการจบการศึกษาออกไปหนึ่งเทอม
เขาไม่มีความมั่นใจที่จะเข้าเรียนในคาบเรียนของวันพรุ่งนี้ ถ้าจางแจยองมากอดคอ ลูบหัว หรือกระซิบข้างหูอย่างเปิดเผยอีก ร่างกายของซังอูอาจทำงานผิดพลาดเหมือนวันนี้ก็เป็นได้
ในวันนั้นซังอูปิดนาฬิกาปลุกในรอบปีและนอนดึกมาก
return 0;
วันต่อมา ต่อให้นาฬิกาไม่ปลุก ซังอูก็ยังคงตื่นเวลาเดิม เขาเจ็บปวดกับการเข้าเรียนไม่ได้ แต่ก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่เพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดที่ใหญ่กว่านั้น แม้จะเลยเวลาที่ต้องลุกจากเตียงแล้วเขาก็ยังคงนอนอยู่บนเตียงในท่าเดิม ขณะที่นอนเล่นเกมมือถืออยู่ว่างๆ ก็ถึงเวลาเข้าเรียน แต่ซังอูไม่ขยับตัวสักนิด
