ก่อตัวเป็นมังกรปราณทั้งเก้าห้อมล้อมร่างเขาไว้ พุ่งทะยานขึ้นสู่กลางอากาศ
ซูเฉินนั่งขัดสมาธิ แววตาคมกล้าเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตต่อสู้ พลังกดดันแผ่ซ่านทั่วทั้งเรือน
“ขอบเขตแก่นแท้พลัง ทะลวงแล้ว!”
ซูเฉินพึมพำ ดวงตาเปล่งแสงแห่งความยินดี
เขารู้ดีว่าหลังจากทะลวงขอบเขตแก่นแท้พลัง ด้วยแก่นแท้พลังแห่งมังกรแท้ทั้งเก้า พลังต่อสู้ของเขาพุ่งขึ้นมากกว่าสิบเท่า
แม้แต่ยอดฝีมือระดับจ้าวยุทธ์ หากมาปรากฏตรงหน้า เขาก็ยังมั่นใจว่าจะปราบลงได้!
“ซูเฉิน ออกมาซะ!”
เสียงเย่อหยิ่งและก้าวร้าวดังมาจากภายนอกเรือน
“หลิวอวี้หลง?”
คิ้วของซูเฉินขมวดแน่น เขาจำเสียงนี้ได้ทันที
เมื่อวานเขายังเพิ่งซัดเจ้าหมอนี่จนหน้ายับ วันนี้มันยังกล้ากลับมาอีก?
ช่างไม่รู้จักประมาณตน!
ในดวงตาของซูเฉินปรากฏแววสังหาร เขาสะกดกลั้นพลังไว้ แล้วเดินออกจากห้อง
บริเวณหน้าตำหนักหยกไผ่
หลิวอวี้หลงยืนตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต
ด้านข้างเขามีชายหนุ่มชุดดำผู้หนึ่งยืนอยู่ ร่างสูงผึ่งผายราวกระบี่ แววตาเย็นชาและเย่อหยิ่งอย่างยิ่ง
“ซูเฉิน เจ้าขี้ขลาดถึงเพียงนี้หรือ ถึงไม่กล้าออกมา?”
หลิวอวี้หลงเยาะเย้ย
แอ๊ด
ประตูเรือนเปิดออก
ซูเฉินก้าวออกมา
ทันทีที่เ
