ณ เบื้องหลังของพระราชวังกลางแห่งอาณาจักรต้าหลี่ มีภูเขาโบราณลูกหนึ่ง ตั้งอยู่กลางม่านหมอกงดงาม ราวกับแดนสวรรค์
เบื้องหน้าธารน้ำตกกลางหุบเขาเงียบสงบ มีเรือนไม้ไผ่หลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่
สถานที่แห่งนี้คือที่พำนักขององค์หญิงหลินลั่วเวย องค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์ต้าหลี่
และเพราะหลินลั่วเวยพำนักอยู่ ณ ยอดเขาด้านหลังนี้ สถานที่แห่งนี้จึงกลายเป็นเขตหวงห้ามของเมืองหลวง แม้แต่องค์ชายก็ยังไม่กล้าเหยียบย่างเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต
แต่หลินชิงชิงกลับดูคุ้นเคยยิ่งนัก นางเดินตรงไปยังเรือนไม้ไผ่และเข้าสู่ห้องลับด้านในอย่างรวดเร็ว
“ชิงชิง ข้าเคยบอกแล้วมิใช่หรือ ว่าอย่ามารบกวนข้าหากไม่มีเรื่องด่วน ข้าต้องเร่งปิดด่านฝึกฝน!”
เสียงหวานเย็นแผ่วเบาดังขึ้นจากในห้องลับ
สตรีผู้หนึ่งในชุดขาว ใบหน้างดงามสะคราญ มาดอันสง่างามดุจนางฟ้าแห่งวังจันทรา แววตากระจ่างสุกใสราวดวงดารา ทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตา
นางคือองค์หญิงหลินลั่วเวย องค์หญิงใหญ่แห่งอาณาจักรต้าหลี่!
“ชิงชิงขอคารวะท่านน้า!”
แม้แต่หลินชิงชิงที่ปกติหยิ่งผยองยังต้องโค้งคำนับด้วยความเคารพ
“ข้าไม่มารบกวนท่านน้าฟุ่มเฟือดแน่นอน! ที่ข้ามาวันนี้…เพราะมีผู้หนึ่งหลอมโอสถไท่อินหลอม
