ึ้น ร่างกายจัดการเทอาหารที่เหลือและนำถาดเปล่าไปวางที่สายพานราวกับเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ จากนั้นแยกช้อนกับตะเกียบไว้คนละถัง แล้วรองน้ำมาดื่มหนึ่งแก้ว
ในเมื่อไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขาจึงทำทุกอย่างเสร็จที่เวลา 12:28 น. ซังอูก้าวขาเดินตามกิจวัตรประจำวันราวกับรถยนต์ที่ถูกเขียนคำสั่งขับเคลื่อนอัตโนมัติ เขาเข้ามาในร้านขายของชำโดยไม่รู้ตัว แต่ที่นั่นไม่มีเครื่องดื่มที่เขาจะซื้อ เขารู้ตัวเมื่อมาถึงหน้าตู้แช่ เจ้าของร้านที่เดิมทีนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์คิดเงินเดินเข้ามาแตะไหล่ซังอู เผยสีหน้ารู้สึกผิด
“พ่อหนุ่ม ไม่ได้มานานเลยนะ ป้าบอกเขาไปแล้วว่าให้เอากาแฟมาส่งวันจันทร์ ไม่ต้องห่วงนะ!
“ทราบแล้วครับ”
ซังอูดันมือของอีกฝ่ายออกพลางตอบ
“ถึงอย่างนั้นป้าก็รู้สึกผิดจนนึกกังวลตลอดเลยนะ ที่ผ่านมาเธอดื่มกาแฟนั่นอยู่ทุกวัน เธอคงคิดถึงมันมาก จริงไหม?”
ซังอูมองไปทางตู้แช่ แต่สิ่งที่เขามองไม่ใช่แถวที่ห้าซึ่งเป็นแถวของกาแฟกระป๋องแต่เป็นแถวถัดขึ้นไป
