หลังเรียนเสร็จก็เป็นเวลาของการกินข้าว ซังอูเก็บหนังสือและกล่องดินสอใส่กระเป๋า ในระหว่างนั้นจีฮเยก็โพล่งถาม
“จริงสิ เป็นยังไงบ้างคะ ฉากกั้นกับที่อุดหู”
“ไม่ได้ผล”
ฉากกั้นลดสถานะไปเป็นแค่พัด กาแฟทั้งเจ็ดกระป๋องยังคงตั้งอยู่ที่บ้าน ส่วนที่อุดใช้ไปครั้งเดียวก็ไม่ได้แตะอีกเลย
“ขอโทษนะคะ”
แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จีฮเยจะต้องมาขอโทษ เป็นฝ่ายนั้นต่างหากที่แปลก จะว่าไปแล้วเขาเคยสัญญากับหญิงสาวไว้ว่าจะเลี้ยงข้าวตอบแทนที่ให้คำชี้แนะ ถึงจะช่วยอะไรไม่ค่อยได้ แต่สัญญาก็ต้องเป็นสัญญา ซังอูหยิบคูปองอาหารในกระเป๋าตังค์ออกมาวางบนโต๊ะของอีกฝ่าย จีฮเยจ้องคูปองอาหารเขม็ง
“ให้คูปองอาหารฉันทำไมเหรอคะ”
“ที่บอกว่าจะเลี้ยงข้าวไง”
“อ๋อ พี่นี่จริงๆ เลย ต้องซื้อให้ด้วยตัวเองสิคะ คูปองนี่มันอะไรกัน!”
“เอาคูปองไปซื้อกินเองแล้วกัน”
ซังอูสะพายกระเป๋าเป้พลางลุกขึ้นจากที่นั่ง จีฮเยยัดคูปองอาหารใส่กระเป๋าเสื้อของซังอูอีกครั้ง
“ไม่ได้สิคะพี่ ไว้ค่อยเลี้ยงตอนที่พี่อยากเลี้ยงเถอะค่ะ”
ซังอูนึกถึงพาสต้าราคา 23,500 วอน[1]ที่อีกฝ่ายเลี้ยงขึ้นมา อย่างไรราคาอาหารในโรงอาหารก็ถูกเกินไป ดูเหมือนจะทำให้เธอไม่พอใจ
“โอเค ไว้คราวหน้าจะเลี้ยง
