แน่นอนว่าที่นั่งที่ซังอูโปรดปรานมีกระเป๋าเป้วางอยู่ ซังอูแขวนกระเป๋าไว้กับพนักเก้าอี้แล้วนั่งลงตรงที่นั้น แม้การนั่งที่ที่คนอื่นจองไว้จะเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง แต่เขานั่งเพราะรู้ว่าแจยองจะไม่มา
อุตส่าห์ได้นั่งที่ที่ชอบในรอบหลายวัน แต่น่าแปลกที่ซังอูไม่ได้รู้สึกดี แม้เนื้อหาวิชา ‘อัลกอริทึ่ม’ ในวันนี้จะไม่ยาก แต่ซังอูกลับไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไรนัก
‘ไปอ้วกอยู่หรือเปล่านะ…’
การดื่มเหล้ามากเกินไปทั้งที่วันต่อไปมีเรียนเป็นความรับผิดชอบแจยอง ถึงอย่างนั้นท่าทางไม่ค่อยสบายนั่นก็ดูน่าสงสารอยู่บ้าง ทันใดนั้นซังอูก็ตระหนักได้ว่าตนตัดสินเรื่องนี้แตกต่างจากเรื่องก่อนหน้านี้ซึ่งมีโครงสร้างเชิงตรรกะ[1]คล้ายกัน
‘เรื่องที่ให้คนเช็กชื่อแทนก็เป็นความรับผิดชอบของจางแจยองเหมือนกัน เพราะแบบนั้นถึงได้สมควรแล้วที่เรียนไม่จบ’
ซังอูตกอยู่ในความสับสน เมื่อกรอบความคิดเดิมๆ เกิดรอยร้าวจึงเกิดเป็นความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยซึ่งมันไม่ยอมหายไปจนกระทั่งหมดคาบ หรือจนกระทั่งเขาไปกินข้าวคนเดียวที่โรงอาหาร
หัวสมองของซังอูว่างเปล่า แค่เห็นว่ามีที่นั่งเขาก็นั่ง เห็นว่ามีช้อนอยู่เขาก็ใช้ตักซุปกิน จากนั้นเมื่อเห็นว่าถาดอาหารว่างลงแล้วเขาก็ลุกข
