พิซซ่านะ”
“จริงเหรอคะ คงไม่ใช่ขนมปังพิซซ่าอะไรแบบนั้นใช่ไหมคะ”
‘นึกว่าจะว่านอนสอนง่ายซะอีก ขี้สงสัยจังแฮะ’
พวกเขาเดินออกมานอกตึก แล้วเดินไปยังโรงอาหาร ระหว่างทางก็ได้ยินใครคนหนึ่งเรียกซังอูจากด้านหลัง
“ซังอูยา”
คนที่เรียกซังอูแบบนี้มีแค่คนเดียวเท่านั้น ซังอูหันหลังไปมองอย่างรวดเร็ว คนที่เขาเดาไว้ในใจสวมเสื้อคลุมแบบที่เขาคิดกำลังปรับลมหายใจราวกับเพิ่งวิ่งมา
“อยู่นี่นี่เอง ต้องให้ตามหา”
“ทำไมเหรอครับ”
“ทำไมอะไรล่ะ นายจะไปกินข้าวกับฉันไม่ใช่เหรอ”
“ผมเหรอครับ”
เขาเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก จางแจยองต้องจำซังอูสลับกับคนอื่นหรือเข้าใจอะไรผิดสักอย่างแน่ๆ ซังอูหันกลับมาและเดินต่อไปยังโรงอาหาร แต่คราวนี้จีฮเยที่เดินอยู่ข้างๆ กลับถูกรั้งไว้
“โอ๊ะ เด็กเอกฝรั่งเศส”
“ว้าว…เจอกันอีกแล้วนะคะพี่ สวัสดีค่ะ”
“นั่นสิครับ พวกเราเคยแนะนำตัวกันไปหรือยังนะ”
“ฉันรยูจีฮเยค่ะ แหะๆ และที่จริงฉันรู้จักชื่อพี่อยู่แล้วค่ะ ก็พี่เป็นคนดังนี่นา…”
ซังอูอยากจะเว้นระยะห่างให้มากขึ้น แต่ทั้งคู่ก็เดินตามมาอย่างรวดเร็ว เขาจึงได้ยินบทสนทนาทุกอย่าง
“รุ่นน้องจีฮเยสนิทกับซังอูสินะ ตอนนั้นที่มาที่ร้านพี่ก็เห็นอยู่ด้วยกันนี
