่ครับ”
“ที่จริงเราเจอกันครั้งแรกวันนั้นแหละค่ะ พี่ซังอูใจดีช่วยฉันถือของ… ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ แต่ในกล่องใส่หนังสือไว้เยอะเกินไปน่ะค่ะ คือเวลาแพ็กของควรกระจายของหนักๆ ออกจากกันใช่ไหมล่ะคะ ทั้งที่ฉันไม่มีทางอ่านรวดเดียวจบทั้งหมด แต่ก็อยากจะขนไปทีเดียว…”
บลาๆๆๆๆ จีฮเยพูดต่อไปเรื่อยๆ จากนั้นก็เป็นแจยอง จีฮเย แจยอง จีฮเย แจยอง โต้ตอบกับไปมาราวกับตีลูกปิงปอง แถวที่โรงอาหารสั้นช้าลงเป็นพิเศษ
“ฮ่าๆๆๆ! พี่เป็นคนตลกจังเลยค่ะ อ๊ะ จริงสิ เพื่อนฉันอยากได้ลายเซ็นพี่น่ะค่ะ ช่วยเซ็นให้หน่อยได้ไหมคะ
“เฮ้ย พี่ไม่ใช่ดาราซะหน่อย ลายเซ็นอะไรกัน”
ไม่ทันไรแจยองก็พูดจาเป็นกันเองกับจีฮเยแล้ว คนที่ไม่รู้มาเห็นคงนึกว่าทั้งสองคนรู้จักกันมานาน การฟังทั้งคู่พูดจ้อเหมือนนกกระจิบเป็นเรื่องที่น่าเบื่ออยู่บ้าง แต่ระหว่างรอ แถวก็ค่อยๆ สั้นลงเรื่อยๆ พวกเขาถือถาดอาหารของตัวเองเข้าไปในโรงอาหาร แจยองบอกว่าจะกินก๋วยเตี๋ยวน้ำใสซึ่งเป็นเมนูพิเศษจึงแยกไปต่อแถวอื่นแล้วกลับมารวมตัวทีหลัง ซังอูพยายามมองหาโต๊ะที่เหลือที่ว่างแค่หนึ่งที่แต่ก็ไม่เจอจึงต้องนั่งด้วยกันสามคนอย่างช่วยไม่ได้
“จีฮเยมีแฟนแล้วใช่ไหม”
แจยองไม่แตะก๋วยเตี๋ยวน้ำใ
