“เฮ้อออออออออ…”
ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาก็ได้ยินแจยองถอนหายใจเฮือกใหญ่ ซังอูโยนถุงเยลลี่ลงบนตักของแจยอง
“ช่วยสั่งทีเดียวทีเถอะครับ”
“เฮ้อออออออออออออออ…”
“แล้วก็ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาครับ อย่าเอาแต่ถอนหายใจ”
“เจ็บปวดจัง เจ็บปวด”
“แล้วผมจะรู้ไหมครับว่าต้องทำยังไง”
ซังอูพึมพำแล้วหันหลังให้แจยอง ขณะจับลูกบิดประตูของโซนสูบบุหรี่เขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง
“ฉันว่าจะสั่งจนกว่านายจะถามว่าทำไมถึงถอนหายใจ”
ซังอูแค่นหัวเราะ ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดสิ ทำไมต้องใช้วิธีอ้อมค้อมให้เสียเงินเสียเวลาด้วย
“งั้นทำไมถึงถอนหายใจล่ะครับ”
“โน้ตบุ๊กฉันพัง”
แจยองพึมพำราวกับรออยู่แล้ว ขณะเดียวกันก็เหมือนแค่พูดผ่านๆ ซังอูนึกสงสัย
“มีปัญหาตรงไหนเหรอครับ”
“ไม่รู้อะ มันส่งเสียงปิ๊บแล้วก็เปิดไม่ติด”
“เมมโมรี่การ์ด[1]น่าจะหลุดออกจากสล็อต[2] หรือไม่ก็มีปัญหาที่เมนบอร์ด[3]ครับ ถ้าแรมหลุด แค่ใส่กลับเข้าไปก็ใช้ได้แล้ว แต่ถ้าชิปเซ็ตมีปัญหาคงต้องเข้าศูนย์ฯ ลองฟังเสียงดูแล้วกันครับว่าเสียงดังกี่ครั้งแล้วตัดสินอาการตามนั้น”
“ฉันโง่คอมอะ เรื่องแบบนั้นฉันไม่รู้หรอก”
แจยองพูดงึมงำอย่างหดหู่และถอนหายใจอีกครั้ง
“อันนี้ต้องทำไงอะ ต้องเอาไปร
