้านรับซื้อเศษเหล็กปะ คงจะได้สักห้าแสนวอนแหละเนอะ”
‘เป็นพวกเชื่อคนง่ายเรอะ’
ซังอูหันกลับมาพลางกอดอด แจยองฝังตัวอยู่บนเก้าอี้พลางจ้องมองซังอู จากนั้นก็เริ่มพึมพำราวกับพูดคนเดียว
“ถึงจะเอามาด้วยแต่ก็ใช่ว่าฉันจะซ่อมได้ เล่นเกมสักหน่อยแล้วเดี๋ยวคงต้องออกไปศูนย์ฯ แล้วล่ะ เวลานี้จะยังมีที่ไหนเปิดอยู่หรือเปล่านะ กังวัลจัง”
“เอามาให้ผมสิครับ”
ซังอูพูดโพล่งออกไป ไม่ใช่ว่าเขาช่วยเพราะสงสาร เพียงแต่อยากแก้ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น แจยองปรบมือและเบิกตากว้าง
“จริงสิ นายอยู่เอกคอมนี่? เป็นคอมพิวเตอร์เหมือนกันน่าจะรักษากันได้เนอะ”
“ผมจะดูให้ครับ”
แจยองยื่นกระเป๋าโน้ตบุ๊กสีเขียวมาให้โดยไม่ปฏิเสธ ซังอูรับโน้ตบุ๊กมาแล้วกลับไปที่เคาน์เตอร์ เมื่อเปิดกระเป๋าก็พบกับโน้ตบุ๊กสีขาวขนาดสิบสี่นิ้ว เป็นแบรนด์ต่างประเทศที่เขารู้จักดีเพราะเคยใช้มาก่อน วางจำหน่ายมาแล้วสองปี
พอกดเปิดเครื่อง เครื่องก็บูต[4]ไม่ติดเหมือนที่แจยองบอก และมีเสียงปิ๊บๆ ดังขึ้นสองครั้ง ไม่ใช่สี่ครั้งแต่เป็นสองครั้ง นั่นคือสัญญาณเตือนของปัญหาเกี่ยวกับเมมโมรี่ ซังอูกดปุ่มพาวเวอร์ค้างไว้เพื่อบังคับปิดโน้ตบุ๊ก จากนั้นหยิบไขควงออกมาจากลิ้นชักแล้วเริ่มถ
