เขาย้ายข้อมูลของโน้ตบุ๊กที่ช้าเป็นเต่าไปไว้ในฮาร์ดดิสก์พกพา หลังจากนั้นก็ฟอร์แมตเครื่อง เสริมประสิทธิภาพให้เครื่อง และติดตั้งโปรแกรมพื้นฐานต่างๆ ซังอูพับหน้าจอลงอย่างภาคภูมิใจ เมื่อได้ทำเรื่องที่มีประโยชน์ เวลาก็ผ่านไปอย่างมีประโยชน์ และตัวเขาเองก็อารมณ์ดีขึ้น
“แหม ตาเป็นประกายเชียวนะ”
แจยองยืนเอามือเท้าคางบนเคาน์เตอร์มองซังอู อีกฝ่ายมาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ซังอูไม่รู้ตัวเลย
“เสร็จหมดแล้วเหรอ ยอดไปเลย”
ซังอูเพิ่งมาคิดได้เมื่อสายไป เพราะมัวแต่ซ่อมโน้ตบุ๊กให้อีกฝ่าย เวลาจึงปลิวหายไปสองชั่วโมง และนี่เป็นเรื่องที่เขาทำด้วยตัวเองโดยไม่มีใครสั่ง ถึงอย่างไรนี่ก็ยังคงเป็นโน้ตบุ๊กของอันธพาลนิสัยขยะที่น่ารำคาญคนนี้ แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ได้ทำตัวชั่วร้ายเหมือนตอนแรกๆ แล้วก็ตาม ซังอูเก็บอุปกรณ์ใส่กระเป๋าด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายและยื่นให้แจยอง
“นี่ครับ สเปกมันไม่ได้รองรับโปรแกรมกราฟิก เพราะงั้นอย่าลงโปรแกรมพวกนั้นนะครับ”
“ขอบใจนะ ซังอูยา”
คำพูดหกพยางค์ของแจยองมีน้ำหนักในใจของซังอูอย่างประหลาด เขารู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย ค่าตอบแทนของการใช้แรงงานสองชั่วโมงจะเป็นแค่คำขอบคุณง่ายๆ ได้อย่างไร แต่วินาทีที่ได้ฟังคำพูดนั้
