นเพียงคำเดียวก็รู้สึกราวกับว่าความเหน็ดเหนื่อยพวกนั้นไม่นับเป็นอะไร ซังอูพยักหน้าโดยไม่สบตากับแจยอง
ในตอนนั้นเองพนักงานพาร์ตไทม์กะดึกก็มาถึงพอดีจึงสลับที่กับซังอู ระหว่างที่ซังอูเก็บข้าวของและสวมเสื้อคลุม แจยองก็สะพายกระเป๋าโน้ตบุ๊กไปยืนอยู่ที่ประตู
ซังอูเดินไปโดยไม่คิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเมื่อสารเอ็นดอร์ฟินที่หลั่งออกมาระหว่างที่ได้จัดการกับคอมพิวเตอร์คลายตัวลง เขาก็พบว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ข้างแจยอง แจยองเดินอยู่ข้างๆ พลางเอามือล้วงกระเป๋าฮัมเพลงแปลกๆ แต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะแกล้งขัดขาหรือทำให้ขายหน้า
“นี่รุ่นพี่กำลังทำอะไรอยู่ครับ”
“หืม?”
แจยองทำหน้าเหมือนเพิ่งรู้ว่าซังอูอยู่ข้างๆ
“รุ่นพี่จะไปไหนครับ”
“ฉันเหรอ? อ้อ…บ้านไง?”
“นี่มันทางไปบ้านผมนะครับ”
“ฉันก็อยู่ทางนี้เหมือนกัน”
ถ้าอย่างนั้นก็พออธิบายได้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเดินอยู่ข้างๆ เจ้าตัวแค่กำลังกลับบ้าน ไม่ได้เดินตาม
“ซังอู นายทำคอมพิวเตอร์เก่งมากอะ”
“ก็แค่มีทุกอย่างที่ต้องใช้อยู่ในกระเป๋าแล้วเท่านั้นแหละครับ”
“ฉันควรจะต้องแสดงความขอบคุณสักหน่อยนะ”
“ช่างเถอะครับ ผมแค่ทำไปเพราะทนดูไม่ได้”
ซังอูพูดอย่างเด็ดขาด ที่ว่าจะแสดงความขอบคุณ
