ไม่รู้คิดจะทำอะไรอีก และเขาก็ไม่ได้ต้องการของแบบนั้น
“ไม่ๆ นายอุตส่าห์ตั้งใจทำก็ต้องได้รับรางวัลสิ”
“ไม่เป็นไรครับ”
แจยองนิ่งไปสักพักแล้วจู่ๆ ก็ถามขึ้น
“เลี้ยงหนังเอาไหม”
ซังอูไม่ได้สนใจเรื่องหนัง แต่เขารู้ว่าสมการ ‘โรงหนัง = สถานที่ออกเดต’ เป็นมุมมองทั่วไปของคนในสังคม
“ทำไมผมต้องไปดูหนังกับรุ่นพี่ด้วยครับ”
“หืม? ไม่ได้จะชวนไปดูด้วยกันซะหน่อย แค่จะซื้อตั๋วให้นายไปดูคนเดียวนะ”
“…”
ไม่รู้ทำไมสองสามวันมานี้เขาถึงชอบคิดไปเองแปลกๆ ซังอูรู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวก
“ยังไงก็ได้ครับถ้างั้น”
เขารีบพูดอะไรก็ได้ออกไปแล้วเดินต่อ โชคดีที่มาถึงบ้านแล้ว ฝีเท้าของแจยองหยุดลงตรงหน้าอะพาร์ตเมนต์ ส่วนซังอูเดินไปทางประตูราวกับจะหนี
“ฝันดีนะ ซังอูยา”
นั่นเป็นคำบอกลาที่อ่อนโยนโดยไม่จำเป็น คำบอกลาของแจยองวันนี้ทำให้ซังอูอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ทำไมเขาถึงเมินอีกฝ่ายเหมือนปกติไม่ได้
“…รุ่นพี่ด้วยครับ”
ซังอูพูดออกไปโดยไม่สนว่าแจยองจะได้ยินหรือไม่ จากนั้นก็วิ่งขึ้นบันไดทีละสองขั้นจากไป
