เสียงปิดประตูดังปังเรียกให้นักศึกษาชายสองคนที่กำลังเล่นเกมอยู่หันไปมองด้วยความตกใจ ซังอูใจเต้นแรง และรู้สึกได้ถึงความร้อนบนใบหน้า
‘ทำไมชอบเอาของของคนอื่นไปอยู่เรื่อยเลยวะ’
ซังอูวิ่งกระหืดกระหอบออกจากห้องชมรมการละคร เห็นเคยบอกว่าตัวเองเป็นพวกชอบเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาสินะ ใช่แล้ว เจ้าตัวพูดถูก เดี๋ยวเป็นแบบนั้น เดี๋ยวเป็นแบบนี้ เป็นคนที่แปรปรวนเหมือนอากาศที่คาดเดาไม่ได้
ฝีเท้ารีบเร่งของซังอูค่อยๆ ช้าลง ยิ่งเวลาผ่านไปเขาก็ยิ่งกระดากอาย ถึงแม้ว่าจางแจยองจะเอาหมวกไปไม่ยอมคืน แต่ที่จู่ๆ เขาก็ขึ้นเสียงใส่อีกฝ่ายนั้นก็ดูอ่อนไหวเกินไป เดิมทีซังอูไม่ใช่คนโมโหง่าย แต่พอมีคนเข้ามาใกล้ ทำท่าจะจับใบหน้า เขาจึงตกใจจนไม่ได้ตัดสินอย่างเป็นเหตุเป็นผล
‘จะว่าไปก็ไม่ใช่เพศตรงข้ามซะหน่อย’
เวลาแย่งบอลในสนามฟุตบอลต้องตัวติดกันยิ่งกว่านี้เสียอีก ตอนเล่นมวยปล้ำหรือมวยปล้ำเกาหลีก็เหมือนกัน แม้ว่าร่างกายจะแนบสนิทกันไปทุกส่วนก็ไม่ได้ดูแปลกอะไร ตอนเข้ากรมต้องแก้ผ้าอาบน้ำเบียดๆ กันก็ยังไม่เห็นเป็นอะไร เพราะเป็นผู้ชายเหมือนกันทั้งนั้น
ซังอูได้ข้อสรุปว่าเป็นเขาเองที่ทำอะไรขาดสติ ด้วยเหตุนั้น เมื่อแจยองวิ่งตามมา เขาจึงไม่
