กล้ามองหน้าอีกฝ่าย แจยองยื่นชุดแสดงละครสีน้ำเงินและวิกผมมาให้พร้อมกับโทรศัพท์
“ฉันแค่ถอดหมวกเพื่อจะสวมวิกให้ก็เลยแกล้งนิดหน่อย ไม่คิดว่านายจะโกรธ”
“ผมไม่ได้โกรธหรอกครับ”
เขาโกหก เพราะจนถึงตอนนี้ใจของซังอูก็ยังเต้นแรงด้วยความโกรธ แจยองแค่จะเตรียมของเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นเขาที่เข้าใจผิดในทางแปลกๆ ไปเอง ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะทำให้เขาเครียดได้หลายวิธีไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม
“เราต้องซ้อมแล้วก็แสดงให้ดีๆ เพราะงั้นมาดีต่อกันไว้เถอะ ซังอู”
ซังอูเมินคำพูดของอีกฝ่ายขณะเก็บเสื้อผ้าและวิกลงในกระเป๋าแล้วออกจากตึก เขาได้ยินเสียงแจยองดังไล่หลังมา ซังอูจึงหันขวับกลับไปพูด
“ดูเหมือนจะเปลี่ยนแผนแล้วสินะครับ แต่มันไม่ได้ผลหรอก เพราะงั้นอย่ามาทำเป็นสนิทกันครับ”
ริมฝีปากที่เคยเรียบนิ่งคลี่ยิ้ม
“ฉันไม่ได้วางแผนอะไรทั้งนั้น ก็แค่ทำอย่างที่อยากทำ”
“แล้วก็ตั้งแต่ตรงนี้ไปไม่ต้องตามมาแล้วครับ เพราะรุ่นพี่ ผมเลยจะไม่ไปห้องสมุดแล้ว ผมจะกลับไปอ่านหนังสือที่บ้าน”
“ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุนะ”
“งั้นก็เชิญตามมาเลยครับ”
“เอาสิ พูดถึงขนาดนั้นก็ต้องไปอยู่แล้ว”
“…”
ซังอูรีบเดินไปทางห้องสมุดเพื่อไปเอาจักรยานเช่นเคย
