แล้วสินะครับ”
“อะไร?”
“ช่วงถอนวิชาเรียน”
แจยองเพียงแต่หัวเราะ ไม่ตอบอะไร
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงอะพาร์ตเมนต์ที่ซังอูอาศัยอยู่ มันเป็นตึกสี่ชั้นที่มีราขึ้นบนผนังที่ฉาบด้วยปูน ซังอูล็อกจักรยานไว้ในที่จอดจักรยานที่มีกันสาด ตรงจุดที่เขียนไว้ว่า ‘ห้อง 402’
“อยู่ที่นี่นี่เอง”
“บุกรุกที่อยู่อาศัยมีโทษสูงสุดสามปีนะครับ”
“ก็ว่าอยู่ว่าทำไมนายยังไม่พูดเรื่องนั้น”
“ถ้าเอาจักรยานไป ผมจะแจ้งตำรวจทันทีครับ รวมถึงอานจักรยานหรือส่วนประกอบอื่นๆ ด้วย”
ได้ยินซังอูพูดแบบนั้น แทนที่จะถากถาง แจยองกลับหัวเราะ เขาเหยียบปลายด้านหนึ่งของสเก็ตบอร์ด จากนั้นปลายอีกด้านก็ดีดขึ้น แจยองจับสเก็ตบอร์ดตั้งขึ้นด้วยมือซ้าย แล้วโบกมือขวา
“ขอให้สนุกกับวันหยุดนะ ซังอูยา”
“…ครับ”
เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่มีเจตนาร้าย เขาก็ทำได้เพียงตอบรับอย่างสุภาพ ซังอูถอนสายตาจากอีกฝ่ายแล้วเดินเข้าไปในตึก เขานึกสงสัยว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกติดค้างในใจขนาดนี้จึงลองครุ่นคิดระหว่างขึ้นบันได จะว่าไปแล้วนี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาแยกกันด้วยดี ไม่ได้สาดคำด่าใส่กัน
แม้ภายในใจจะกังวลว่าอีกฝ่ายจะตามมา แต่ด้านหลังก็ไม่มีเสียงอะไร ซังอูขึ้นมาถึงชั้นสี่ กดรหัสที่ปร
