กับตนอย่างสิ้นเชิง
พวกเขาต่างกันทุกอย่าง ซังอูทำในสิ่งที่ต้องทำ ในขณะที่แจยองทำในสิ่งที่อยากทำไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม ซังอูไม่มีเพื่อนแม้แต่คนเดียว ในขณะที่แจยองเป็นคนดังของมหาวิทยาลัยที่ไม่ว่าไปที่ไหนก็มีคนรู้จัก ซังอูใส่แต่เสื้อผ้าสีดำ ในขณะที่ตู้เสื้อผ้าของแจยองต้องเป็นสีรุ้งแน่ๆ ซังอูมักจะทำหน้าตายอยู่เสมอ ในขณะที่แจยองมักจะยิ้มเหมือนเด็กขี้เล่น ซังอูยึดติดกับชีวิตประจำวันที่วนลูป ในขณะที่แจยองทำตัวเหมือนคนเร่ร่อนไร้บ้าน พวกเขาอยู่กันคนละโลก ถ้าไม่มีเรื่องแย่ๆ พวกนั้น พวกเขาก็ไม่มีวันโคจรมาเจอกัน
พวกเขาผ่านทางเท้าและเลี้ยวเข้าไปในซอย จากนั้นทั้งคู่ก็แล่นขนานกันไป แม้จะไม่มีใครอยู่บริเวณนั้น แต่แจยองก็ยังกระโดดหมุนครึ่งรอบแล้วลงสู่พื้น สเก็ตบอร์ดนั้นราวกับติดอยู่กับเท้าของเจ้าตัว
“สรุปแล้วตามมาทำไมครับ”
ถ้าอยากเล่นสเก็ตบอร์ดก็น่าจะมีที่ดีๆ อยู่มากมาย ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาเล่นในซอยที่ถนนหนทางเป็นหลุมเป็นบ่อ แจยองตอบอย่างไม่ใส่ใจว่าไม่มีอะไรทำ และนั่นไม่ใช่คำตอบที่ตรงกับคำถาม แต่ถึงอย่างไรซังอูก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจอีกฝ่าย เพราะตอนนี้เขาผ่านมาครึ่งทางแล้ว
“ตอนนี้ก็เหลือแค่อาทิตย์เดียว
