บการตายแต่ก็ใช้ได้ แล้วก็มอบโทรศัพท์เป็นมรดกให้น้องชาย”
ซังอูเรียบเรียงเนื้อหาแล้วอ่านดูรอบหนึ่ง องค์ประกอบดูแปลกๆ ไปสักหน่อย แต่ก็มีทั้งรูปประโยคที่ง่ายและยากอยู่พอๆ กัน ในตอนนั้นเองเขาก็นึกสงสัย
“ทำไมต้องเป็นราชวงศ์ชิงด้วยล่ะครับ”
“อาจารย์คนนั้นคลั่งไคล้ราชวงศ์ชิงมาก ถ้าเราใส่ชุดราชวงศ์ชิงและมีวิกผมเปียด้วยอาจจะได้คะแนนเต็มเลยก็ได้”
“นั่นไม่น่าเป็นไป…”
“ดูนี่สิ ‘การนำเสนอ/ความสนุก/การเตรียมตัว’ 20%”
เขาเองก็สงสัยอยู่ว่าทำไมถึงใส่ข้อกำหนดแบบนี้มา แถมยังคิดเป็นสัดส่วนที่สูงมากเมื่อเทียบกับ ‘น้ำเสียง / การออกเสียง / ความลื่นไหล’ ที่คิดเป็น 50% และ ‘ความยาก / ความสัมพันธ์กันของบท / ไวยากรณ์’ ที่คิดเป็น 30% เห็นซังอูทำสีหน้าไม่เข้าใจ แจยองจึงเสริม
“เธอเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของชมรมฉันเองก็เลยรู้จักดี”
“ชมรมอะไรครับ”
“การละคร”
ไส้ดินสอกดของซังอูหักเสียงดังกึก มันกระเด็นไปโดนหน้าของแจยองโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจ ฝ่ายนั้นนิ่วหน้าพลางยกมือขึ้นถูแก้ม แม้แต่เรื่องที่ตารางของชมรมการละครทำให้ทางเดินเล่นถูกปิดอย่างช่วยไม่ได้ก็เป็นการปั้นน้ำเป็นตัว
ซังอูถอนสายตาจากแจยอง ทำเหมือนว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ตรงหน้าแล้วเริ่มค
