อันนี้เท่าไร?’ ‘องุ่นสองพวงหนึ่งแสนวอน’ ‘แพงเกินไป’ ‘หยุดเถอะ’ ‘การใช้ความรุนแรงเป็นเรื่องผิดกฎหมาย’ ‘กรุณาออกไปทางประตูนั้น’ ใช้รูปประโยคเกี่ยวกับการซื้อ-ขายได้เต็มที่ แล้วก็…”
ซังอูที่เตรียมจะหัวเราะเยาะเย้ยค่อยๆ อินไปกับเนื้อเรื่อง
“แล้วก็ใช้รูปประโยคนี้ ‘รายได้วันนี้ 0 วอน’ ‘ข้าจนมาก’ ‘ข้าไม่มีเงิน’ …จากนั้นก็ใช้รูปประโยคนี้ ‘ข้าขายของของตัวเองไปหมดแล้ว’ ‘เอาเงินที่มีไปซื้อโทรศัพท์’ ‘ตอนนี้เหลือเงินอยู่ 0 วอน’ …โอ๊ะ อันนี้เข้าท่า ‘ข้าเป็นนักต้มตุ๋น’
ซังอูตรวจดูประโยคที่อีกฝ่ายพูดถึงในชีตแล้วเริ่มเขียนเรียบเรียงโครงเรื่องลงในสมุดโน้ต
“จากนั้นก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทร ตรู๊ดดด ‘ฮัลโหล?’ ‘ตอนนี้ข้าอยู่กับลูกชายของเจ้า’ ‘เขาสามารถกลับบ้านได้’ ‘เอาเงินมาให้ข้าหมื่นล้าน’ แล้วปลายสายก็จะพูดว่า ‘ข้าโสด เจ้าเป็นนักต้มตุ๋น’
“แล้วไงต่อครับ ตอนจบล่ะ”
“ไม่รู้สิ คิดว่าจบยังไงดี”
ซังอูครุ่นคิด แต่ก็คิดไม่ออกเลยว่าพ่อค้าสมัยราชวงศ์ชิงที่หลอกเอาเงินทางโทรศัพท์ไม่สำเร็จจะทำอย่างไร ก็ต้องทำสุดความสามารถ…
“ไม่มีข้าวกินก็เลยอดตาย?”
“…อืม สมเป็นนาย ตรงนี้มีรูปประโยคดีๆ อยู่แฮะ ‘ข้าหิว’ ‘ขอข้าวหน่อย’ ถึงจะไม่มีหัวข้อเกี่ยวกั
