ซังอูมีเพื่อนเดินเล่นเป็นครั้งแรก เดิมทีเขาคิดว่าจะตรงไปที่ร้านทุกอย่างพันวอนเลย แต่ก็อย่างที่จีฮเยบอก เดินเล่นก่อนไปก็ฟังดูไม่เลว แม้เขาจะออกกำลังกายเสริมความแข็งแรงของกล้ามเนื้อในตอนเช้าอยู่บ้าง แต่เพื่อการรักษาสุขภาพแล้ว การเดินในชีวิตประจำก็เป็นสิ่งจำเป็น
“พี่คะ ฉันถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหมคะ”
“นั่นคือคำถามเหรอ”
“ไม่ใช่ค่ะ แค่เกริ่นว่ากำลังจะถาม ตอนเด็กๆ พี่มีชื่อเล่นว่า ‘ซังชู[1]’ ใช่ไหมคะ”
“…เธอรู้ได้ยังไง”
จีฮเยหัวเราะก๊ากพลางบอก ‘ว่าแล้วเชียว’ แถมยังปรบมืออีกต่างหาก เธอบอกว่าตั้งแต่ได้ยินชื่อของเขาครั้งแรกก็คิดมาตลอด เกือบจะหลุดปากพูดออกมาหลายครั้ง มิหนำซ้ำเธอยังถึงกับหยุดเดินเพื่อหัวเราะ
“ถ้าฉันเรียกว่าพี่ซังชู พี่จะโกรธไหมคะ”
“ไม่”
ถึงอย่างไรซังอูก็ถูกเรียกแบบนั้นมาทั้งชีวิต ต่อให้บอกใครๆ ว่าอย่าเรียกก็ไม่มีประโยชน์ เขาจึงยอมแพ้ไปนานแล้ว นอกจากนี้มันไม่มีอะไรสมเหตุสมผลมาตั้งแต่ตอนที่จีฮเยยืนกรานจะเรียกเขาว่า ‘พี่[2]’ ทั้งที่ไม่ได้เป็นน้องแท้ๆ แล้ว คนเราชอบใช้คำเรียกผิดๆ ตามอำเภอใจ ถ้าไปใส่ใจทุกเรื่องก็เหนื่อยเปล่า อย่าว่าแต่คนที่สนิทกัน คนบางคนมีความสัมพันธ์ฉันศัตรูยังเรียกเขาเหมือนเป็นคนใน
