ครอบครัวว่า ‘ซังอูยา’ เลย
เมื่อนึกถึง เสื้อขนเป็ดสีแดงก็โผล่ออกมาจากหลังตึกโดยไม่คาดฝันทันที จางแจยองเดินมากับนักศึกษาชายสองคน ทั้งคู่สบตากันชั่วระยะเวลาสั้นๆ จากนั้นซังอูก็หันหลังขวับ
“…พี่คะ?”
“ฉันจะไปทางนั้น ไว้เจอกันนะ”
“ค่ะ! เดินดีๆ นะคะ!”
ซังอูเดินผ่านจีฮเยที่ค้อมตัวลาเก้าสิบองศาไปอย่างรวดเร็ว เรียนรู้เรื่อง กินข้าวอร่อย แม้จะไม่ได้ดื่มกาแฟแต่ก็ยังได้เดินเล่น แต่พอเห็นสีแดง เขาก็อารมณ์เสียทันที ตอนนี้ซังอูเกลียดสีแดงมากจริงๆ
เดินมาได้สักพักเขาก็ลอบมองไปด้านหลัง แจยองออกจากกลุ่มเพื่อนมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ และอยู่ห่างจากซังอูสิบก้าว เห็นดังนั้นขาของซังอูก็ขยับก่อนที่สมองจะสั่ง
‘จะโดนจับไม่ได้’
ซังอูวิ่งหนีตามสัญชาตญาณ โลกของเขามั่นคงมาโดยตลอดไม่ว่าจะถูกใครคุกคามหรือใช้กำลังอย่างไร ตอนมัธยมเขาใช้อำนาจของครู หลังจากโตเป็นผู้ใหญ่ก็ใช้อำนาจของเจ้าหน้าที่รัฐ แต่แล้วความผิดพลาดก็แทรกเข้ามาในระบบอันชอบธรรมที่เขาปกป้องมาตลอด ERROR ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันโดยไม่รู้สาเหตุทำให้โปรแกรมไม่สามารถทำงานได้
ตั้งแต่ปลดประจำการก็ไม่มีเรื่องให้ต้องวิ่งเลย แต่เพียงเพราะไม่อยากเห็นหน้าจางแจยอง ซังอูจึงทุ่มสุ
