็กๆ ซังอูคิดว่าตัวเองแต่งกลอนสามบรรทัดได้ไม่เลวเลย แต่ไม่อาจรู้ได้ว่าแจยองคิดอะไรอยู่ แถมเจ้าตัวยังเป็นกรรมการตัดสินอีก ดังนั้น ช่วงเวลาที่ฝ่ายนั้นปิดปากเงียบจึงค่อนข้างตึงเครียด
“ผลการประเมิน”
แจยองพูดอย่างภูมิฐาน
“ความถูกต้องแม่นยำเต็ม 10 ให้ 10”
“โอ้…”
“ความจริงใจเต็ม 10 ให้ 10”
“ใจกว้างกว่าที่คิดนะครับ”
“คุณค่าทางวรรณคดีเต็ม 10 ให้ 3”
“…ครับ?”
“ความสัมพันธ์กันของเนื้อหาเต็ม 10 ให้ 1”
“…”
“ความแปลกใหม่เต็ม 10 ให้…”
ถ้าข้อนี้ได้ 10 คะแนนจะมีหวังไหมนะ
“0 คะแนน”
ซังอูเกือบหลุดด่าหยาบคายขั้นสุดออกไป
“รวมทั้งหมด 50 คะแนน ได้ 24 คะแนน พรุ่งนี้คงต้องเจอกันอีกแล้วล่ะนะ ซังอูยา~”
‘กูว่าแล้ว’
ซังอูทิ้งจางแจยองไว้ตรงนั้นแล้วก้าวฉับๆ จากไป สุดท้ายก็เป็นแบบนี้จนได้ เขาไม่น่าเชื่อคำพูดเพ้อเจ้อนั่นเลย เสียเวลาเปล่าๆ จางแจยองไม่ได้เดินตาม แต่เขายังคงได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายดังไล่หลังมา
“ดูเหมือนฉันจะคิดผิดไป ตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่าจะเดินเครื่องนายยังไง”
“เห็นผมเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านเหรอครับ”
“ก็คิดว่าคล้ายๆ นะ”
คำพูดนั้นไม่มีค่าอะไรให้ตอบ ในหัวของซังอูคิดถึงแต่ร้านทุกอย่างพันวอนมาตั้งแต่ตอนกินข้าว เขาปลดล็อกจักรยาน ข
