วันต่อมา และเป็นวันที่สองของเทอมใหม่ที่รอคอยมานาน
ซังอูออกจากบ้านเร็วกว่าปกติหนึ่งชั่วโมงและขี่จักรยานอย่างไร้เรี่ยวแรง ปกติแล้วเขาจะได้นอนอย่างมีคุณภาพครบแปดชั่วโมงเสมอ แต่วันนี้เขาสะดุ้งตื่นกลางดึกครั้งหนึ่งเพราะฝันร้ายจึงได้นอนแค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น ทำเอาสภาพร่างกายย่ำแย่ ในฝันมีเสื้อขนเป็ดสีแดงโผล่มา เมื่อรูดซิปลงก็พบกับฟันแหลมคมที่หมายจะกัดซังอู แม้ว่าหลังตื่นขึ้นมาแล้วจะรู้สึกขำ แต่ในฝันมันน่ากลัวจนต้องวิ่งหนี
‘อดทนแค่สองอาทิตย์เท่านั้น’
ซังอูกัดฟันสะกดจิตตัวเอง เขารู้สึกว่าชีวิตที่สงบสุขกำลังพังทลายลง นั่นเป็นความวิตกกังวลอันไร้สาเหตุที่มักจะเอ่อล้นออกมา เขาจึงต้องคอยทำใจให้สงบ เขาไม่มีแผนสำรองแล้ว จะเปลี่ยนวิชาเรียนก็ไม่ได้อีก (อย่างไรจางแจยองก็ตามมาอยู่ดี) และจะดรอปเรียนเพราะเรื่องโชคร้ายแบบนี้ก็ไม่ได้เช่นกัน
ตอนที่เขาเข้ามาทางประตูใหญ่และก้มดูเวลาพบว่าตอนนี้เป็นเวลา 8:24 น. เขามาถึงมหาวิทยาลัยแต่เช้าเพื่อจองที่นั่งให้ได้ ไม่ให้เหมือนกับเมื่อวาน เวลานี้ยังเช้าอยู่ ในมหาวิทยาลัยจึงไม่ค่อยมีนักศึกษา ซังอูล็อกจักรยานไว้หน้าห้องสมุด แล้วมุ่งหน้าไปยังตึกวิศวกรรมศาสตร์ที่มีคาบเรียนวันนี้
ทันท
