ีที่เปิดประตูห้องเรียนเขาก็ต้องพบกับความสิ้นหวัง เพราะบนโต๊ะขวาสุดแถวที่สี่มีกระเป๋าหนังวางอยู่ ไม่รู้อีกฝ่ายมาจองที่ตั้งแต่กี่โมงกันแน่ เขารีบวิ่งมาดูกระเป๋าใกล้ๆ แต่ก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี
‘หรือจะวางไว้ตั้งแต่เมื่อวาน?’
ซังอูนึกถึงความเป็นไปได้อันน่าตกตะลึง คนคนนั้นดูอย่างไรก็ไม่น่าใช่คนขยัน แทนที่จะบอกว่าเจ้าตัวตื่นแต่เช้าเพื่อเอากระเป๋ามาวาง สู้บอกว่าวางทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อวานยังฟังดูสมเหตุสมผลกว่า
อย่างไรก็ตาม วันนี้ซังอูแพ้อีกแล้ว เขาต้องไปนั่งตรงที่ที่ไกลจากตรงนั้นมากที่สุดอย่างช่วยไม่ได้ ในห้องเรียนยังไม่ได้เปิดฮีทเตอร์ อากาศจึงหนาวเหมือนข้างนอก เขานั่งลงโดยไม่ถอดเสื้อขนเป็ดและผ้าพันคอออก จากนั้นความง่วงงุนก็แวะเวียนมา แน่ล่ะ เพราะเมื่อคืนเขานอนไม่พอ เขาเปิดหนังสือเพื่ออ่านเตรียมบทเรียน แต่ตัวหนังสือกลับเบลอไปหมด
‘ถ้าง่วงในคาบละก็แย่แน่’
เพราะฉะนั้นงีบก่อนเริ่มคาบจะดีกว่า เขาปิดหนังสือแล้วใช้แทนหมอนเป็นครั้งแรก แนบแก้มกับหนังสือเรียนแล้วหลับตาลง จากนั้นสติก็เลือนรางในทันใด
“…คะแนนการบ้าน 30 คะแนน อีก 20 คะแนนมาจากการสอบปลายภาค ห้องทำงานกับอีเมลของผมอยู่ในเอกสารประมวลรายวิชาแล้วใช่ไหม
