นักศึกษาที่ต้องการคำปรึกษาสามารถไปหาผู้ช่วยอาจารย์หรือส่งอีเมลมาหาผมโดยตรงได้เลย เอาล่ะ ทีนี้มาดูกันที่กระดาษโจทย์”
เมื่อซังอูลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็ได้ยินน้ำเสียงราบเรียบ และมีสีแดงบดบังทัศนวิสัย เขามั่นใจว่าตัวเองนั่งห่างจากที่ที่อีกฝ่ายจองไว้ประมาณหนึ่ง แต่จางแจยองคนนั้นกลับนั่งปั้นหน้ายิ้มเยาะอยู่ข้างๆ
ซังอูรีบนั่งหลังตรงและดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ คาบเรียนเริ่มมาตั้ง 14 นาทีแล้ว
เมื่อมองไปรอบๆ ก็พบว่าเพื่อนนักศึกษากำลังดูกระดาษโจทย์ที่มีกันคนละหนึ่งแผ่น พรึ่บพรั่บ แจยองที่อยู่ข้างๆ สะบัดกระดาษ A4 ที่หนีบอยู่ระหว่างสองนิ้ว
‘ไอ้บ้านั่น…’
ซังอูมองนักศึกษาคนอื่นอย่างลุกลี้ลุกลน แต่ไม่มีใครมีกระดาษโจทย์เหลืออยู่เลย จะไปขัดจังหวะอาจารย์เพื่อขอแผ่นใหม่ก็รู้สึกลำบากใจที่ตัวเองนิ่งเฉยมาจนถึงตอนนี้ ซังอูกัดฟันยื่นมือไปหาแจยองแล้วพูดเสียงเบา
“เอามาครับ ชีตของผม”
“เอาไปทิ้งไว้ไหนล่ะ นี่ของฉัน”
“ยังไงรุ่นพี่ก็ไม่เรียนอยู่แล้วนี่ครับ”
แจยองหรี่ตาลง เขาสะบัดกระดาษบางๆ ที่อยู่ที่ปลายนิ้ว ซังอูยื่นมือออกไปหวังจะฉวยมา แต่แจยองก็ดึงชีตไปด้านหลัง เขาจึงไม่ทันได้แตะด้วยซ้ำ
แจยองเอากระดาษมาพับครึ่ง จากนั้นก็
