พับครึ่งอีกครั้ง ซังอูเฝ้าดูการกระทำของอีกฝ่ายอย่างกระวนกระวาย
“อยากได้อะไรก็ควรจะขอร้องอย่างสุภาพไม่ใช่เหรอ”
แจยองผู้สวมเสื้อผ้าสีแดงแจ๋และมีท่าทางไม่น่าเชื่อถือพูดเสียงเบา เขาดูเหมือนปีศาจขณะพับชีตที่ซังอูต้องการเป็นรูปเครื่องบินแล้วหนีบไว้ด้วยนิ้วชี้กับนิ้วกลาง
“เอามาให้ผมเถอะครับ”
“จริงใจกว่านี้”
“ก็บอกให้เอามาไงครับ”
“ตกรอบ”
ขณะที่อาจารย์หันหลังให้นักศึกษาเพื่อเขียนกระดาน เครื่องบินกระดาษก็วาดเส้นโค้งอย่างนุ่มนวลลอยออกจากประตูหลังที่แง้มไว้เล็กน้อยไป
ซังอูสะกดกลั้นความโกรธที่พลุ่งพล่านแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง ว่าแล้วเชียว การพยายามขออะไรจากจางแจยองเป็นความคิดที่โง่เขลา เขาแหวกทางโต๊ะที่แน่นเอี้ยดออกไปข้างหน้า แล้วหยิบชีตที่กองอยู่ที่เวทีหน้าชั้นเรียนมาแผ่นหนึ่ง พอดีกับที่อาจารย์หันกลับมามองด้วยสีหน้าเย็นชา
“ทำอะไรครับนักศึกษา”
“ขอโทษครับ ผมไม่ได้รับเอกสาร แต่เกรงว่าจะรบกวนการสอนเลยไม่ได้แจ้งครับ”
“ไม่ใช่ว่าง่วงตั้งแต่คาบแรกหรอกเหรอ”
อาจารย์เดาะลิ้นด้วยสีหน้าเวทนา
“ไปห้องน้ำก่อนเถอะ”
“ครับ?”
“ไป-ห้อง-น้ำ”
ซังอูหยิบชีตแล้วออกไปทางประตูหน้าโดยที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ แม้เขาจะไม่ใช่นักศึกษาที่ได้รับ
