ีแดงโดยมีท้องฟ้ามืดครึ้มเป็นฉากหลัง
“อาจจะเชื่อได้ยาก แต่ฉันอยากสนิทกับนาย”
ซังอูปิดปากฉับ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามองหน้าแจยองใกล้ๆ แบบนี้ แต่เขาไม่เคยสังเกตอีกฝ่ายอย่างละเอียด ก่อนหน้านี้เขาไม่รับรู้และไม่ได้สนใจเลยว่าดวงตาที่อยู่หลังแว่นนั้นมีหางตาตกลงเล็กน้อย ไม่ว่าจะอยู่ในชุดสุภาพเรียบร้อย หรือทำตัวเหมือนพวกเจ้าสำอาง จมูกก็ยังคงเป็นสันตรงเสมอกัน นัยน์ตาและผมไม่ได้เป็นสีดำสนิท
“มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีอารมณ์ความรู้สึก ถ้านายไม่เมินฉันแบบนั้น กะอีแค่เรื่องสไลด์ฉันไม่เก็บมาใส่ใจหรอก”
“งั้นถ้าผมขอโทษ รุ่นพี่จะหยุดไหมครับ”
แจยองทำสีหน้าเหลือเชื่อแล้วหลุดขำออกมา
“โง่หรือเปล่า ไหนว่าเป็นอัจฉริยะด้านการเขียนโค้ด อ้อ หรือเพราะเป็นหุ่นยนต์เลยไม่เข้าใจจิตใจของมนุษย์?”
“รุ่นพี่พูดเรื่องอะไรครับ”
“ถ้ามันเป็นปัญหาง่ายๆ แบบนั้น เรื่องมันจะมาถึงขั้นนี้ไหม หืม?”
คำพูดคลุมเครือของอีกฝ่ายให้ความรู้สึกอึดอัดกว่าปัญหาใดๆ ที่เขาเคยแก้มา ราวกับมองเข้าไปในความมืดที่ไร้จุดสิ้นสุด สิ่งที่ซังอูได้ฟังมีเพียงคำพูดเลื่อนลอยเท่านั้น
“อย่าพูดเข้าข้างตัวเองเลยครับ รุ่นพี่ก็เป็นแค่พวกมะเร็งมนุษย์ อันธพาล และซาดิสต์เท่านั้น”
ได้ย
