เขานั่งเหม่อลอยตลอดทั้งคาบ ถ้าต้องมานั่งในที่แบบนี้ ไม่เข้าเรียนเสียเลยยังดีกว่า แต่เขาก็ทำไม่ได้เพราะนี่เป็นวิชาของเอกคอม และเขาอยากนั่งให้ห่างจากแจยองที่ยึดที่นั่งที่ดีที่สุดไป
หลังจากนั้นชีวิตของเขาก็ดำเนินไปเหมือนวันก่อนๆ ซังอูไปรับอาหารที่โรงอาหารแล้วไปนั่งที่โต๊ะในมุมลับตาคน ส่วนแจยองก็เดินผ่านที่นั่งมากมายมานั่งติดกับซังอูแล้วกินข้าวไปเงียบๆ
ซังอูเก็บถาดอาหารด้วยความรู้สึกเหมือนอาหารไม่ย่อย จากนั้นก็ไปร้านสะดวกซื้อ แต่แน่นอนว่าที่นั่นไม่มีกาแฟที่เขาต้องการ ส่วนการเดินเล่นก็ล่มไม่เป็นท่าเช่นกันเพราะไอ้พวกชมรมละคร
พอได้นั่งตรงที่นั่งที่จองไว้ในห้องสมุด ซังอูก็หมดแรง การก่อกวนเพิ่งเริ่มมาได้เป็นวันที่สองเท่านั้น แบบนี้เขาจะทนรับการโจมตีของไอ้โรคจิตนั่นตลอดสองสัปดาห์ได้อย่างไรกัน
“วันนี้ก็ตั้งใจอ่านหนังสือนะ คุณรุ่นน้อง”
จางแจยองปรากฏตัวพร้อมกับหนังสือที่ยืมมา วันนี้เป็นนิยายแฟนตาซี ซังอูถลึงตาใส่อีกฝ่าย แม้เจ้าตัวจะทำแค่นั่งในท่าทางไร้มารยาทและเปิดหนังสือเงียบๆ เท่านั้น ตอนนี้แค่เห็นหน้าฝ่ายนั้น โทสะในใจเขาก็เดือดพล่านแล้ว
‘แจ้งความที่ไหนได้บ้างวะ’
