สมัยมัธยมซังอูเคยมีเรื่องกับพวกเรียกร้องความสนใจมาก่อน เขารู้ดีว่าต้องรับมืออย่างไร ต่อให้มีเหตุผลยิ่งใหญ่แค่ไหน สุดท้ายจิตใจของคนพวกนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับพวกบ้ากามชอบโชว์ของที่หวังให้ฝ่ายตรงข้ามตกใจเท่านั้น สิ่งที่จางแจยองต้องการคือการทำให้ซังอูสูญเสียความเยือกเย็น พ่ายแพ้ โกรธเกรี้ยว และผรุสวาทออกมา
แต่แม้จะรู้อย่างนั้น ความอดทนอดกลั้นก็ลดน้อยถอยลงทุกที ไม่ว่าอย่างไรซังอูก็จะอดทนให้ถึงที่สุด แต่วินาทีที่โต๊ะสั่นจนไส้ดินสอหัก ขาของเขาก็ขยับไปเองโดยอัตโนมัติ เขายันตัวลุกขึ้น เก็บอุปกรณ์เครื่องเขียน ปิดหนังสือ และยัดทุกอย่างลงในกระเป๋าอย่างฉุนเฉียว ในตอนนั้นเองแจยองก็บิดขี้เกียจแล้วลุกขึ้น จากนั้นก็เดินตามมาต้อยๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติ ตอนนี้ซังอูไม่รู้สึกแปลกใจแล้ว
ซังอูตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่สนใจอีกฝ่าย แต่ระหว่างที่เดินลงบันได ความโกรธก็เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ หลังจากเกือบชนกันหน้าตึก ซังอูก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป และหันไปเผชิญหน้ากับจางแจยอง
ราวกับฉากในภาพยนตร์เรื่อง My Darling Clementine[2] ถ้าดูแค่หน้าตา ซังอูที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอาจจะดูเป็นตัวร้าย ส่วนแจยองที่ดูสบายๆ เป็นพระเอก แต่สถานการณ์จริงนั้นตรงกันข้าม
