ยามที่ซังอูเผชิญหน้ากับกลุ่มอันธพาลที่มารังควานตัวเองมักจะมีลมสายหนึ่งโฉบผ่านระหว่างพวกเขาไปเหมือนที่เห็นในเกม ซังอูอยากจะหยิบอาวุธขึ้นมาเหมือนตัวละครในเกม RPG แล้วแทงอีกฝ่าย
“บ้าไปแล้วเหรอครับ”
การโจมตีที่อ่อนแอไม่อาจสร้างความเสียหายให้แก่ศัตรูได้ แจยองได้ยินดังนั้นแล้วกลับดูพอใจ
“รุ่นพี่เป็นสตอล์กเกอร์เหรอครับ”
“สตอล์กเกอร์อะไรกัน การกระทำของคุณรุ่นน้องมันชัดเจนเกินไปต่างหาก”
แจยองปิดปากหาวพลางเอามือล้วงกระเป๋า
“คนเขารู้กันทั่วว่านายทำเรื่องเดียวกัน ในสถานที่เดียวกัน เวลาเดียวกันทุกวัน คิดว่าใส่ชุดดำปี๋ไปไหนมาไหนแล้วจะไม่มีใครเห็นหรือไง ตัวนายดึงดูดความสนใจได้มากกว่าที่นายคิดนะ”
“รู้ตารางเรียนของผมได้ยังไงครับ”
อีกฝ่ายหยิบสมุดโน้ตที่คุ้นตาออกมาจากกระเป๋าใบหนึ่งในบรรดากระเป๋าทั้งสามใบแล้วโยนมาให้ มันคือสมุดโน้ตที่ซังอูทิ้งไว้ที่ห้องประชุม และด้านในมีตารางเรียนเขียนไว้ เมื่อแจยองก้าวเข้ามาสองสามก้าว ส่วนสูงที่เดิมดูไม่ต่างกันเท่าไรก็เด่นชัดขึ้น ซังอูถลึงตาเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้
“ถึงทำแบบนี้ก็ไม่ได้ช่วยให้รุ่นพี่เรียนจบซะหน่อย จะมาเสียเวลาทำไมครับ”
“คิดว่าฉันจะมาทำเรื่องน่ารำค