าญแบบนี้ทำไม ถ้านายไม่มายุ่งกับฉันก่อน”
“รังควานผมไปแล้วได้อะไรครับ”
“แค่อยากทำ เป็นเรื่องของความรู้สึกน่ะ”
จางแจยองยกยิ้มมุมปากเหมือนพวกตัวร้ายอย่างแท้จริง เห็นดังนั้นซังอูก็รู้สึกขนลุกที่แขน หรือสมมติฐานที่ว่าอีกฝ่ายเป็นมนุษย์ที่มีเหตุผลอยู่บ้างจะผิด? แจยองเอาแต่พูดอะไรที่เขาไม่เข้าใจ ปกติการทำร้ายคนอื่นมันต้องทำไปเพื่อเป้าหมายอะไรบางอย่างไม่ใช่หรือ ถ้าอีกฝ่ายเป็นพวกซาดิสต์ที่แค่สนุกกับการรังแกคนอื่น เขาควรจะทำอย่างไรดีล่ะ
“ผมต้องทำยังไงครับ รุ่นพี่ถึงจะหยุด”
“ไม่รู้สินะ ฉันยังไม่ได้คิดไว้เลย อย่างน้อยๆ ตอนนี้นายก็ลองทำตัวว่านอนสอนง่ายดูสิ หรือไม่ก็สำนึกผิดที่ก่อนหน้านี้ทำตัวหยาบคาย”
“ก่อนจะสำนึกผิดก็ต้องมีความผิดก่อนไม่ใช่เหรอครับ”
“ไม่งั้นก็รอไปจนกว่าฉันจะเปลี่ยนใจแล้วกัน พอดีฉันเป็นพวกเปลี่ยนใจง่ายน่ะ”
“นึกว่าแค่นิสัยเสีย ที่แท้ก็โรคจิตดีๆ นี่เองนะครับ”
“ได้ยินอยู่บ่อยๆ เหมือนกัน”
ระหว่างทั้งคู่ราวกับมีสายฟ้าที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าปรากฏขึ้น ริมฝีปากของซังอูเผยยิ้มหยัน
“ดูเหมือนรุ่นพี่จะเห็นผมเป็นคนหัวอ่อน แต่รุ่นพี่เข้าใจผิดไปอย่างมากเลยล่ะครับ ผมไม่มีอะไรต้องกลัว ตั้งแต่เกิดมา ไม่ว่าจะเป็
