ซังอูไม่สามารถจดจ่อกับการเรียนภาษาจีนได้เลย เพราะตัวก่อกวนที่อยู่ข้างๆ เอาแต่ควงปากกาและสั่นขาไม่หยุด พอเขาทำท่าจะลืมว่ามีอีกฝ่ายอยู่ข้างๆ ทีหนึ่ง ฝ่ายนั้นก็จะเอาศอกมากระทุ้งทีหนึ่ง ด้วยเหตุนั้นคาบเรียน 50 นาทีจึงให้ความรู้สึกยาวนานเหมือน 5 ชั่วโมง
เมื่อคาบเรียนจบลง เขาถึงกับโล่งใจ ซังอูลุกขึ้นโดยไม่หันไปมองแจยองที่กำลังจดจ่อกับการระบายสีมุมโต๊ะ เขารีบมุ่งหน้าไปยังห้องเรียนของวิชาต่อไปก่อนใคร
‘เห็นนายดูไม่ค่อยปกติ ฉันก็เลยว่าจะปล่อยผ่านไป แต่ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ตั้งตารอดูเทอมหน้าได้เลย’
ที่บอกว่าเปลี่ยนใจแล้ว อย่าบอกนะว่าคือการมาเรียนวิชาเดียวกันและคอยขัดขวางระหว่างฟังบรรยาย? แม้ใจจะรู้สึกถึงลางร้ายอยู่เนืองๆ แต่ซังอูก็พยายามปฏิเสธเรื่องนั้น คงไม่ใช่หรอก แค่บังเอิญเรียนตรงกันเท่านั้นแหละ
พอวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงห้องเรียนวิชาถัดไป ที่นั่งประจำของซังอูก็มีกระเป๋าวางอยู่อีกครั้งอย่างไม่น่าเชื่อ คราวนี้เป็นกระเป๋าเป้สีน้ำเงินเข้ม คาบนี้ก็มีคนรู้ถึงความสมบูรณ์แบบของที่นั่งตำแหน่งนี้ด้วยเหรอเนี่ย โชคไม่ดีเลย
ซังอูสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อทำใจให้สงบ แล้วนั่งลงตรงที่นั่งข้างๆ ก่อนจะเปิดหนังสือ แต่ก็หงุดหง
