ิดเกินกว่าจะมองเห็นตัวหนังสือเหล่านั้น เขากำหมัดวางบนหนังสือจนหน้านั้นชื้นเหงื่อ นี่เขาต้องเจอหน้าไอ้ปีศาจนั่นทุกเช้าวันจันทร์อย่างนั้นเหรอเนี่ย แถมนั่นยังเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาตั้งใจเรียนไม่ได้อีก!
ขณะที่ซังอูก่นด่าอยู่ในใจซ้ำไปซ้ำมา เจ้าของกระเป๋าเป้ก็มาถึง ซังอูไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่ศีรษะของเขาก็ยังคงหันไปโดยอัตโนมัติอีกครั้ง
เสื้อขนเป็ดสีแดง เสื้อเจอร์ซีย์สีแดง หมวกสีแดง และกระป๋องโค้ก!
ศัตรูตัวฉกาจของเขาแขวนกระเป๋าสะพายข้างและกระเป๋าเป้ไว้ที่พนักเก้าอี้แล้วนั่งลง ซังอูได้แต่เหม่อมองอีกฝ่ายอยู่ 30 วินาที ขณะที่จางแจยองดื่มโคล่าหนึ่งอึกแล้วแสยะยิ้ม นี่มันไม่ใช่แล้ว ซังอูคิดดังนั้นพลางดันเก้าอี้ถอยหลังอย่างแรงแล้วลุกขึ้น แต่เขาจะขาดเรียนไม่ได้ จึงย้ายไปนั่งที่ที่ไกลจากแจยองมากที่สุดแทน
ไม่นานคาบเรียนก็เริ่มต้นขึ้น ขณะเรียกเช็กชื่อ เมื่อถึงลำดับของแจยอง อาจารย์ก็ยกแว่นขึ้นมาสวม
“นักศึกษาจางแจยองอยู่สาขานิเทศศิลป์นี่ มาเรียนวิชานี้จะไม่เป็นไรเหรอ”
“ผมชอบวิชาเลขมากครับ อาจารย์”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ คณิตศาสตร์วิศวกรรมก็ด้วยเหรอ?”
แม้อาจารย์จะรู้สึกว่าน่าสนใจ แต่ซังอูกลับหมั่นไส้ ขณะที่กุม
