หัวอย่างสิ้นหวังนั้นเขาพลาดบทเรียนไปแล้วถึงสี่นาที หลังจากนั้นก็ยังทำสมาธิได้ยาก ตรงนี้ไม่ใช่ที่นั่งประจำ มุมที่มองเห็นอาจารย์ก็ต่างกัน มิหนำซ้ำยังรู้สึกเหมือนได้ยินไม่ค่อยชัดด้วย บรรยากาศก็คล้ายจะสับสนวุ่นวายกว่าปกติ เรียกได้ว่าเลวร้ายสุดๆ
พอจบคาบเรียน ซังอูก็พุ่งตัวออกจากห้องราวกับกระสุนปืน เขาไม่เคยรู้สึกโกรธสุดๆ ขนาดนี้มาก่อน โดยส่วนใหญ่เขาจะสามารถรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ แต่ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนถูกกำจุดอ่อน
ซังอูแทบจะวิ่งมาต่อแถวหน้าโรงอาหาร เขายืนค้ำเข่าปรับลมหายใจ ในตอนนั้นหางตาก็เหลือบไปเห็นชายเสื้อขนเป็ดสีแดงที่ไม่อยากเห็น จางแจยองพูดคุยกับพวกนักศึกษาที่ต่อแถวอยู่ราวกับไม่ได้สนใจซังอู แต่ซังอูก็นึกกลัวอีกฝ่ายขึ้นมา ที่ไม่มาชวนคุยก็โล่งใจอยู่หรอก แต่แค่มีอีกฝ่ายอยู่ใกล้ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนลมพิษจะขึ้นแล้ว
เขารู้สึกว่าการต่อแถวในวันนี้นานกว่าปกติ หลังจากรับอาหารที่บูธอาหารเกาหลี เขาก็เดินไปนั่งที่เร็วกว่าปกติสองนาที แต่ถึงอย่างนั้นซังอูก็ยังรู้สึกกระสับกระส่าย
“อ้าว ตรงนั้นมีที่นั่งพอดีเลยแฮะ!”
‘พอดีเลย?’
ลางสังหรณ์ร้ายๆ ไม่เคยผิดพลาด แจยองถือถาดหลุมเดินเตร่ผ่านโต๊ะว่างๆ มากมาย จงใ
