ซังอูจำลองสถานการณ์คร่าวๆ แล้วกินข้าวต่อโดยไม่สนใจอีกฝ่าย
“พี่ๆๆ! มาโรงอาหารได้ไงครับเนี่ย”
“นั่นสินะ ไม่เจอกันนานเลยนะไอ้นี่”
“ได้ยินว่าพี่ไปด่าอาจารย์เลยเรียนไม่จบ จริงปะครับ”
“ไม่ใช่โว้ยไอ้เหี้ย ใครบอกมึง”
จากนั้นเขาก็ได้เห็นเหตุการณ์อันน่าตกใจ อุตส่าห์จงใจเลือกที่นั่งสงบๆ แต่แค่มีแจยองนั่งอยู่ข้างๆ ก็ทำให้ที่นั่งเต็มได้ ผู้คนมากมายที่รายล้อมรอบข้างและส่งเสียงดังรบกวนทำให้ซังอูกินข้าวโดยไม่รู้ว่าตัวเองตักข้าวเข้าปากหรือเข้าจมูกกันแน่
เมื่อกินข้าวเสร็จแล้วก้มลงดูเวลาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลา 12:22 น. กินเสร็จเร็วกว่าเวลาปกติหกนาที ซังอูถือถาดหลุมเปล่าลุกขึ้นอย่างรีบร้อน นำถาดไปเก็บอย่างรวดเร็วแล้วรองน้ำมาดื่มถึงห้าแก้ว เขารู้สึกท้องไส้ไม่ค่อยดีนัก เหมือนจะรีบกินข้าวมากเกินไปจนทำให้ท้องอืด
ซังอูออกทางประตูหลังแล้วแวะไปที่ร้านขายของชำ เขาดื่มกาแฟกระป๋องยี่ห้อ ‘แบล็กโฮลิก’ ทุกวันหลังมื้ออาหาร เหตุผลที่เลือกยี่ห้อนี้เพราะมีราคาถูกที่สุดและมีปริมาณที่พอเหมาะ
เมื่อเดินผ่านโซนขนม โซนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และโซนไอศกรีมเข้าไปก็จะพบกับตู้แช่เครื่องดื่มสามตู้ ซังอูเดินไปหยุดอยู่หน้าตู้แช่ตู้ที่สาม แล้
