วมองไปที่แถวที่ห้า
‘อ้าว? ไปไหนอะ’
ไม่ว่าจะกวาดตามองอย่างไรก็พบว่าที่ที่มีกาแฟที่ดื่มเป็นประจำวางเรียงรายอยู่นั้นว่างเปล่า ซังอูเป็นคนประเภทไม่ชินกับเหตุการณ์ไม่คาดคิด นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยที่เขาต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ จึงยืนมึนงงอยู่หน้าตู้แช่ครู่ใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงวัยกลางคนที่เป็นคนดูแลร้าน
“ตอนนี้ไม่มีแบล็กโฮลิกแล้วเหรอครับ”
“อ้อ พ่อหนุ่ม! คือว่า…”
เธอหลบตาอย่างลำบากใจ
“เมื่อวานตอนบ่ายมีนักศึกษาคนหนึ่งมาเหมาไปหมดแล้วล่ะ”
ซังอูรู้สึกเหมือนท้องฟ้าถล่มลงมา ไม่จำเป็นต้องถามให้มากความว่านักศึกษาคนนั้นเป็นใคร ต้นเหตุก็เห็นๆ กันอยู่ สิ่งที่สำคัญคือการรับมือต่อจากนี้ต่างหาก
“งั้นของจะเข้ามาอีกทีเมื่อไหร่ครับ”
“มันไม่ใช่สินค้าขายดีอะไร น่าจะอีกสักสองอาทิตย์แหละจ้ะ”
ซังอูหยิบกระป๋องที่มีดีไซน์คล้ายกับ ‘แบล็กโฮลิก’ มาจ่ายเงินอย่างช่วยไม่ได้ และเดินโซเซออกจากร้าน
ชีวิตเขาเคยมีวันที่เละเทะแบบนี้ด้วยหรือ? เคยมีวันที่อะไรๆ ไม่เป็นไปตามที่ตั้งใจแบบนี้ด้วยหรือ? เขาตอบได้อย่างไม่ลังเลเลยว่าไม่เคยมีแม้แต่วันเดียว
ซังอูเดินไปด้วยความรู้สึกมึนงง มีเส้นทางสำหรับเดินเล่นแห่งหนึ่งที่
