เขามักจะไปดื่มกาแฟหลังกินข้าวเสร็จ การเดินเล่นบนทางเล็กๆ ในภูเขาหลังมหาวิทยาลัยเป็นเวลาสิบเอ็ดนาทีช่วยเติมพลังให้กับชีวิตประจำวันเสมอ
ซังอูก้าวเดินอย่างเนิบช้าพลางนึกถึงเรื่องที่ทำให้อารมณ์ไม่ดีที่เกิดขึ้นในวันนี้ จุดที่แปลกไม่ได้มีแค่เรื่องสองเรื่อง จางแจยองรู้ตารางเวลาของเขาได้อย่างไร และรู้ได้อย่างไรว่าเขานั่งตรงไหน ดื่มกาแฟอะไร อย่างกับพวกสตอล์กเกอร์
“ห้ามผ่านทางนี้ครับ”
“ทำไมเหรอครับ”
“ชมรมการละครกำลังใช้อยู่ครับ”
ทางเข้าทางเดินที่ซังอูมาเดินเล่นเป็นประจำถูกปิด แม้จะเป็นเหตุการณ์ที่ดูสมเหตุสมผล แต่เขาก็สงสัยว่าทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในวันนี้ เพราะที่ผ่านมามันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ในเมื่อไม่มีทางเลือก ซังอูจึงต้องเดินไปทางอื่น เขาเปิดกระป๋องกาแฟในมือแล้วดื่มเข้าไปหนึ่งอึก แต่รสชาติของกาแฟหวานจนใบหน้าของเขาเหยเกโดยอัตโนมัติ เมื่อเดินผ่านสนามฟุตซอล คนงานคนหนึ่งที่กำลังพักผ่อนอยู่หน้าเขตก่อสร้างก็เอ่ยทัก
“พ่อหนุ่ม ทำไมวันนี้ออกมาจากตรงนั้นล่ะ”
เขาไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายพูดเรื่องอะไรกับคนที่เพิ่งเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก วันนี้มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นมากเกินไป ซังอูเทกาแฟที่เหลือลงในท่อระบายน้
