นนั้น จากนั้นก็เริ่มเดินเท้าเก็บข้อมูล
‘รู้จักนักศึกษาที่ชื่อชูซังอูไหมครับ นักศึกษาที่ชอบใส่ชุดสีมืดๆ ใส่หมวกสีดำน่ะครับ’
เขาไล่ถาม รปภ. ประตูหน้าและประตูหลัง พนักงานตักอาหารในโรงอาหาร นักโภชนาการ เจ้าของร้านขายของชำ พนักงานธุรการพาร์ตไทม์ บรรณารักษ์ คนงานก่อสร้างสนามฟุตซอล และนักเรียนที่เข้าเรียนวิชาเดียวกับอีกฝ่ายในเทอมที่แล้ว จากนั้นก็ได้คำตอบที่น่าขำกลับมา
‘รู้จักดีเลยล่ะ ก็นักศึกษาคนนั้นปั่นจักรยานเข้ามาในมหา’ลัยในเวลาเดิมทุกวันเลยน่ะสิ’ (รปภ.)
‘เขามาที่ร้านเวลาเดิมและซื้อกาแฟยี่ห้อเดิมตลอดเลยจ้ะ ไม่เคยกินอย่างอื่นเลย’ (เจ้าของร้านสะดวกซื้อ)
‘เทอมที่แล้วนักศึกษาชายคนนั้นมาที่นี่ในเวลาสี่โมงสองนาทีทุกวันไม่ขาดเลย แทบไม่ต้องมีนาฬิกาบอกเวลาด้วยซ้ำ’ (บรรณารักษ์ห้องสมุด)
‘หมายถึงเด็กผู้ชายที่ชอบไปไหนมาไหนคนเดียวใช่ไหม เขาจะผ่านตรงนี้ตอนนาทีที่ 41 พอดีเลยล่ะ แล้วพอเลี้ยวที่หัวมุมตรงนั้นก็จะต้องทิ้งกระป๋องกาแฟที่ถังขยะใบที่สอง สงสัยจะไม่ชอบถังขยะใบอื่นล่ะมั้ง’ (คนงานก่อสร้าง)
ไอ้เด็กเวรนั่นเป็นคนบ้าที่อาการหนักกว่าที่คิด
คนอื่นๆ ได้แสดงให้เห็นแล้วว่าวิธีปกติทั่วไปไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้เจ้าตั