เปิดประตูเข้าไปในห้อง 403 ก่อนถึงเวลาเรียน 30 นาที ในห้องเรียนมีนักศึกษาคนหนึ่งที่มาถึงก่อนและนั่งอยู่หน้าสุด ซังอูเดินไปยังแถวที่สี่อย่างไม่ลังเล
“…’ไรเนี่ย”
ทว่าวันนี้บนโต๊ะที่อยู่ขวาสุดของแถวสี่กลับมีกระเป๋าวางอยู่ ซังอูมองภาพที่ยากจะเชื่อสายตาแล้วได้แต่กะพริบตาปริบๆ ในประวัติศาสตร์หกภาคเรียนที่ผ่านมา เขาไม่เคยถูกแย่งที่นั่งมาก่อน เขานั่งที่ตำแหน่งเดิมมาตลอด และไม่เคยแม้แต่จะคิดย้ายไปนั่งเรียนที่ตำแหน่งอื่น
ที่นั่งขวาสุดแถวสี่ เป็นจุดที่สามารถสบตากับอาจารย์ได้โดยไม่ต้องชะเง้อคอมองแท่นบรรยายให้ลำบาก และเพียงชำเลืองมองจอโปรเจกเตอร์หรือกระดานก็สามารถเห็นตัวหนังสือได้ชัดเจน ไม่ถูกลมของฮีตเตอร์หรือแอร์โดยตรง และไม่มีหน้าต่างจึงไม่นำความร้อน อีกทั้งด้านหนึ่งยังเป็นผนังทำให้จิตใจรู้สึกมั่นคงกว่าเมื่อเทียบกับที่นั่งอื่นที่ห้อมล้อมด้วยนักศึกษาคนอื่นๆ
‘ใครวะ’
ซังอูรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ห้องเรียนไม่มีระบบจองที่นั่งเหมือนห้องสมุด ทุกคนจึงสามารถเลือกที่นั่งได้อย่างอิสระ ซังอูต้องนั่งที่นั่งถัดมาทางซ้ายอย่างช่วยไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่ปล่อยวางจากที่นั่งข้างๆ แม้จะเปิดหนังสือเรียนภาษาจีนแต่ก็ไ
