ม่สามารถตั้งสมาธิได้
‘คงต้องถามอย่างสุภาพว่าขอแลกที่ได้หรือเปล่า’
เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น จิตใจของซังอูก็มั่นคงขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้เชื่อเรื่องทฤษฎีกระดุมเม็ดแรก[1] แต่ก็ไม่อยากรู้สึกแปลกที่แปลกทางเพราะต้องนั่งในที่ที่ไม่คุ้นเคยตั้งแต่คาบแรกของภาคเรียน
เมื่อเวลาเริ่มเรียนใกล้เข้ามา นักศึกษาก็ทยอยกันเข้ามาในห้อง
“สะ สวัสดีครับ”
นักศึกษาชายที่ดูเด็กกว่าโค้งทักทาย แต่ซังอูทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เขาเพิ่งเคยเจออีกฝ่ายเป็นครั้งแรก
“อ๊ะ! เจอกันที่นี่อีกแล้วนะคะ”
คราวนี้เป็นนักศึกษาหญิงคนหนึ่งทักทายเขาแล้วเดินจากไป แต่ซังอูไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร
นักศึกษาทยอยเข้ามาในห้องเรียนอย่างต่อเนื่อง แต่เจ้าของกระเป๋าก็ยังคงไม่ปรากฏตัว กระเป๋าหนังที่มีสายยาวสะพายคาดผ่านลำตัวได้ ซังอูอยากจะแอบย้ายกระเป๋าใบนั้นออกไปแล้วย้ายไปนั่งที่ข้างๆ แต่ก็พยายามอดทนไว้ เพราะการวางกระเป๋าไว้ ณ ที่ใดที่หนึ่งกลายเป็นกฎที่รู้กันว่าที่นั้นถูกจองไว้แล้ว
อีกสามนาทีจะเป็นเวลาสิบนาฬิกาตรง อาจารย์เข้ามาในห้องแล้วแจกเอกสารให้ เธอกล่าวทักทายสองสามประโยคแล้วถามหานักศึกษาคนหนึ่ง
“นักศึกษาที่เป็นผู้ช่วยอาจารย์ยังไม่มาอีกเหรอ”
มีนักศึกษาอ
