หลังจากจัดการปัญหาความขัดแย้งอันน่าปวดหัวแล้ว ชีวิตประจำวันของซังอูก็ดำเนินไปเหมือนเดิม แม้จะเป็นช่วงปิดเทอม เขาก็ยังคงไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดทุกวัน ยังมีปัญหาใหญ่อีกหนึ่งเรื่อง นั่นก็คือ ตำแหน่งดีไซเนอร์ของโปรเจกต์ ‘ยอดมนุษย์ผัก’ ว่างลงอีกแล้ว เขาลงประกาศหาดีไซเนอร์ที่จะมารับผิดชอบงานด้านกราฟิกทั้งหมดของเกมแนวแอคชั่นในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยอีกครั้ง แต่ไม่มีใครติดต่อเข้ามาเลย เขาจัดตารางเรียนในเทอมหน้าให้มีเวลาว่างสำหรับทำเกมแล้ว แต่ถ้ายังหาดีไซเนอร์ไม่ได้ เวลาที่จัดไว้ก็คงไร้ความหมาย
นอกจากเรื่องนั้นก็ไม่มีปัญหาอื่นใดอีกแล้ว วันนี้ซังอูก็ยังคงอ่านหนังสือให้ได้ตามแผนเช่นเคย และตรงไปยังโรงอาหาร ขณะที่เดินทอดน่องไปเรื่อยๆ เขาก็เห็นกล่องเดินอยู่ตรงหน้า
นักศึกษาคนหนึ่งถือกล่องใบใหญ่ที่ซ้อนด้วยกล่องใบเล็กอย่างทุลักทุเล ดูเหมือนกล่องจะบังจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ดูจากระยะของการก้าวขาแล้วเดาได้เลยว่าอีกเดี๋ยวหญิงสาวต้องสะดุดอะไรสักอย่างเป็นแน่ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนดังลั่น
“ม่าย~!”
นักศึกษาหญิงยื่นมือพร้อมกับพุ่งตัวไปข้างหน้า ทว่ากล่องที่เรียงซ้อนกันไว้ก็ยังคงตกลงบนพื้น ของจิปาถะที่อยู่
