ในกล่องเทกระจายไปทั่ว ของจำพวกแท่นวางหนังสือ กล่องขนม เทปกาวเกลื่อนกลาดอยู่บนทางลาด แม้สภาพของนักศึกษาคนนั้นจะดูน่าเห็นใจ แต่ซังอูที่ตั้งใจจะไปโรงอาหารก็เลือกที่จะเดินผ่านไปเฉยๆ
“เดี๋ยวค่ะ!”
แต่ในตอนนั้นเอง หญิงสาวก็เรียกให้ซังอูหยุด
“ขอโทษจริงๆ ค่ะ แต่ช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ ฉันเหนื่อยจนเหมือนจะตายแล้ว… ถ้าคุณช่วย เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวตอบแทนค่ะ”
“จะไปไหนเหรอครับ”
“ตู้ล็อกเกอร์ที่ห้องสมุดชั้นสามค่ะ”
ถ้าจะไปห้องสมุด ใช้เวลาเดินอย่างเร็วที่สุดก็เจ็ดนาที ข้าวที่โรงอาหารหนึ่งมื้อราคาสามพันวอน ไม่ต้องคำนวณก็รู้ว่านี่เป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่ายิ่งกว่าค่าแรงขั้นต่ำ ซังอูตอบตกลงแล้วช่วยหญิงสาวเก็บของใส่กล่อง เขาใช้สองมือยกกล่องใบใหญ่ขึ้น อีกฝ่ายเห็นดังนั้นก็ตกใจ ทำอะไรไม่ถูก
“หนักมากเลยใช่ไหมคะ เดี๋ยวฉันถือกล่องเล็กเองค่ะ”
“ครับ หนักมาก ใส่อะไรไว้เหรอครับ”
“หนังสือกับของจุกจิก...”
กล่องหนักมากจริงๆ ซังอูต้องหยุดพักกลางทางถึงสองครั้ง เหงื่อซ่กจนต้องถอดเสื้อขนเป็ด[1]ออก ระยะทางเจ็ดนาที เพิ่มขึ้นเป็นสิบห้านาที เมื่อยกขึ้นไปถึงชั้นสาม เรี่ยวแรงก็ถูกสูบออกไปจนหมด เขาใช้แรงมากเกินไปเพียงเพื่อข้าวมื้อ
